Social Icons

The Unofficial Greek
Roy of the Rovers
fan club

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2009

Race against time!


In January the editor responsible for the creation of Roy of the Rovers, the most famous of all football comic strips, died. Neil Rose looks at the life of Derek Birnage’s brainchild, while there have also been more recent developments in the industry

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2009

Roy of the Rovers - The Movie


Ο τίτλος μπορεί να είναι πιασάρικος και να θυμίζει σε πολλούς από μας τα παιδικά μας χρόνια, αλλά δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς) ο θρυλικός Ρόυ Ρέις δεν μεταφέρεται προς το παρόν στον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα σκετσάκι του Άγγλου κωμικού Κέβιν Μπίσοπ και είναι το φανταστικό τρέιλερ της ταινίας Roy of the Rovers βασισμένης στο γνωστό κόμικ και φυσικά γυρισμένης ούτως ώστε να την αντιλαμβάνονται και στις ΗΠΑ.

http://www.sombrero.gr/2009/08/roy-of-the-rovers/


Δείτε το πολύ αστείο "τρέιλερ" εδώ

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Roy of the Rovers


Mike Gent charts the history of one of Britain's most popular football comics characters...

Arguably the most famous British comics character of all, 'Roy of the Rovers' forty year playing career began on the cover of Tiger no.1 in September 1953. Since then, the phrase 'Roy of the Rovers stuff' has become part of the English language, regularly invoked by pundits to describe the essence of footballing dreams.

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009

The Match of the Day Years - May/June 1997


Tο Καλοκαίρι του 1997 οι περιπέτειες του Roy άρχισαν να δημοσιεύονται στο περιοδικό Match of the Day. Αυτές τις περιπέτειες θα τις βρίσκετε σε συνέχειες στο βlog των Ελλήνων φανς του Ρου σε περίπου εβδομαδιάια βάση. Για να διαβάσετε την ιστορία κάντε κλικ στην εικόνα. Για περισσότερες λεπτομέρειες στο επίσημο site http://www.royoftherovers.com/rotrstories/matchoftheday.aspx

Το δίλημμα του Charlie (Μέρος 3ο)

Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την προδημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Περνάμε σtο 2ο μέρος της ιστορίας με τίτλο "Το δίλημμα του Charlie"


Στην πρώτη προπόνηση που ήρθε έδειχνε κεφάτος και σε φόρμα, εντούτοις ήθελα να βεβαιωθώ ότι δε θα είχε το παραμικρό πρόβλημα. Με την πρώτη ευκαιρία εξαπέλυσα εναντίον του έναν από τους «κεραυνούς» μου και εκείνος με μία καταπληκτική εκτίναξη μπλόκαρε τη μπάλα! Και όλοι γνώριζαν ότι «δε χάριζα κάστανα» με τα σουτ μου... Πριν ακόμη σηκωθεί από το έδαφος έδωσα μια δεύτερη μπάλα στον Μπλάκυ για να σουτάρει ψηλά στην αντίθετη γωνία. Με ευκινησία αίλουρου και παρά τα κιλά του ο Τάμπυ πετάχτηκε και έδιωξε και πάλι το σουτ. Ήμουν πια σίγουρος τουλάχιστον για την αυτοπεποίθηση του τερματοφύλακά μας. «Έπεσες έξω Ρόϋ» μου ψιθύρισε ο Μπλάκυ. «Ο Τάμπυ ξεπέρασε τον τραυματισμό του». «Θα το δούμε αυτό, όταν παίξει σε κανονικό αγώνα» απάντησα. Αντίθετα, ο Τόνυ ήταν πολύ αισιόδοξος, συγχαίροντας τον Μόρτον για την απόδοσή του. «Το μόνο που με ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή, παρά τα προβλήματα του Τσάρλυ, είναι ο αγώνας μας εκτός έδρας με τη Μπάρκλεϋ. Ύστερα αμέσως μας περιμένει η Ολλανδική Ζίντεν για το κύπελλο Κυπελλούχων» είπε, για να προσθέσει ότι και οι δύο αυτές ομάδες έχουν πολύ δυνατές άμυνες και πως σύμφωνα με την εκτίμησή του μόνο με φάουλ θα μπορούσαμε να σκοράρουμε.

Στη συνέχεια δοκιμάσαμε και μία κομπίνα. Οι περισσότεροι παίκτες μας προσποιήθηκαν τους Ολλανδούς αμυντικούς και εγώ μπήκα ανάμεσά τους, στο τείχος. Την τελευταία στιγμή έκανα στην άκρη και ο Λόφτυ με ακολούθησε ενστικτωδώς. Τότε ο Τζάμπο Τράνζον σούταρε με όλη του τη δύναμη στο άνοιγμα που δημιουργήθηκε, αλλά ο Τάμπυ ήταν και πάλι εκεί! Συνεχίσαμε για ακόμη μισή ώρα και στη συνέχεια φύγαμε για τα αποδυτήρια. Ο Τόνυ μου αποκάλυψε ότι θα έπαιρνε στην αποστολή για το Μπάρκλεϋ τον Κάρτερ, για να τον γλιτώσουμε έστω προσωρινά από την επιρροή του ατζέντη. Την Παρασκευή έξω από το γήπεδό μας κατά την αναχώρηση έγινε πανζουρλισμός από αλαφιασμένα κορίτσια που του ζητούσαν αυτόγραφα. Ο Τσάρλυ έφθασε με το αμάξι του Σαρπ και από ότι ακούσαμε του υποσχέθηκε να του απαντήσει οριστικά όταν θα γύριζε, σε δύο ημέρες. Μέσα στο πούλμαν οι δύο γκολκίπερ μας έδωσαν τα χέρια και ο Τσάρλυ ευχήθηκε καλή επιτυχία στον αντικαταστάτη του, ενώ εμένα με έζωναν για άλλη μία φορά τα φίδια. Κινδυνεύαμε από τη μία να χάσουμε για πάντα τον έναν, ενώ είχα και σοβαρές αμφιβολίες για την αγωνιστική κατάσταση του άλλου. Ευχόμουν όσο τίποτα στον κόσμο για το παιχνίδι μας με τη Μπάρκλεϋ, να μην αποδειχτεί εφιάλτης...

Στην τελευταία μας προπόνηση πριν τον αγώνα έδωσαν και πάλι το «παρών» οι ενθουσιώδεις νεαρές θαυμάστριες που δεν έλεγαν να αφήσουν σε χλωρό κλαρί τον Τσάρλυ, σε σημείο που μας κίνησε την περιέργεια όλη αυτή η κατάσταση. «Πως είναι δυνατόν να απέκτησε ξαφνικά τόση δημοσιότητα, με έναν μόλις δοκιμαστικό δίσκο που έκανε» αναρωτήθηκε εύλογα ο Μπλάκυ αν και οι δυο μας ήδη είχαμε σχεδόν αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβαινε. Η ευχάριστη ωστόσο έκπληξη εκείνης της μέρας ήταν η εμφάνιση στο γήπεδο της Μπάρκλεϋ του στενού μου φίλου και διάσημου καλλιτέχνη Μάρτυ Μίλερ. Ο Μάρτυ δούλευε τότε στο γνωστό κλαμπ της πόλης «Κάθριν Χουήλ», το οποίο από ότι θυμόμουν ανήκε στις επιχειρήσεις «Σταρλάϊν» που ήθελαν να αποκτήσουν τον Τσάρλυ και να τον εντάξουν ως τραγουδιστή στο δυναμικό τους.

Καθώς αλλάζαμε μπαλιές με το Μάρτυ φρόντισα φυσικά να του ζητήσω τη χάρη να μάθει ότι μπορούσε για τον Σαρπ, ελπίζοντας να βρούμε κάτι που θα μας εξυπηρετούσε. Το βράδυ στο ξενοδοχείο η αγωνία μου είχε φθάσει στο κατακόρυφο, καθώς δεν είχα ακόμη νέα του Μίλερ. Φοβόμουν πολύ πως οι επιφυλάξεις που διατηρούσα για τον Τάμπυ ίσως να αποδεικνύονταν βάσιμες, αν και ο Μπλάκυ δεν ανησυχούσε πιστεύοντας ότι ο Μόρτον ήταν μια χαρά.

Την επομένη στα αποδυτήρια ήταν εμφανής η προσπάθεια του προπονητή μας να αντιμετωπίσουμε τη Μπάρκλεϋ ωσάν να ήταν η Ολλανδός αντίπαλός μας στην Ευρώπη. «Και οι δυο ομάδες έχουν ισχυρότατες άμυνες και κάνοντας αρχή από σήμερα θα δούμε που βαδίζουμε» είπε.

Το ματς ξεκίνησε με τη Μπάρκλεϋ «ταμπουρωμένη» πίσω και εμάς να προσπαθούμε με πασίτσες να διασπάσουμε το αμυντικό της τείχος. Κάποια στιγμή ο Σλέϊντ παρασύρθηκε και επιχείρησε μόνος του τη διείσδυση, παρά τις εκκλήσεις μου να μην προχωρήσει! Έχασε τη μπάλα και ο αριστερός εξτρέμ της αντιπάλου μας έφυγε μπροστά, για να τον προλάβει με προβολή ο Λόφτυ λίγο πριν μπει στην περιοχή μας. Το γύρισμα του Πηκ προς τον τερματοφύλακά μας δεν ήταν άψογο, αλλά μία γρήγορη αντίδραση αρκούσε για να διορθωθεί η κατάσταση. Ο Τάμπυ εντούτοις δείλιασε και «κόλλησε» στην εστία του, δίνοντας την ευκαιρία στον κυνηγό της Μπάρκλεϋ να κερδίσει τη μπάλα και να τη στείλει στα δίχτυα μας! Και ενώ όλοι υπέθεταν πως ο Τάμπυ είχε κάνει κακό υπολογισμό, εγώ ήμουν βέβαιος για το λόγο της ολιγωρίας του. Φοβόταν να συγκρουσθεί για να μην τραυματισθεί ξανά. Αυτό όμως μας είχε ήδη κοστίσει ένα γκολ! Φαινόταν καθαρά σε όποιον μπορούσε να «διαβάσει» τις κινήσεις του, ότι ο γκολκίπερ μας είχε δυστυχώς χάσει το θάρρος του...

Η Μπάρκλεϋ μετά την επιτυχία της σε βάρος μας αναθάρρησε και βγήκε μπροστά, πιέζοντας με τη σειρά της τη δική μας άμυνα. Ένα πολύ επικίνδυνο σουτ που ο Μόρτον κατόρθωσε να διώξει σε κόρνερ ήταν το άμεσο αποτέλεσμα αλλά ευθύς με την εκτέλεση φάνηκαν και πάλι οι αδυναμίες του. Δίστασε να κάνει την έξοδο, τζαρτζαρίσθηκε στη διεκδίκηση από έναν επιθετικό, έχασε τη μπάλα και μόλις που πρόλαβα να διώξω σχεδόν στη γραμμή το εξ’ επαφής σουτ που ακολούθησε. Κι αυτό το κατόρθωσα μόνο και μόνο γιατί περίμενα το νέο σφάλμα του, αλλιώς θα είχαμε δεχθεί και δεύτερο γκολ. Ο Τάμπυ έτριψε με αμηχανία τον αριστερό του καρπό, όταν τον ρώτησα αν όλα ήταν εντάξει. «Δεν είναι τίποτα σοβαρό Ρόϋ» μου απάντησε, χωρίς να με πείσει. «Καλύτερα να μη το ρισκάρουμε. Δε μπορείς να παίξεις με ένα χέρι» του είπα και παρά τις αντιρρήσεις του ζήτησα να αλλάξουμε φανέλες για να παίξω εγώ γκολκίπερ στη θέση του. Στον πάγκο ο Τόνυ Στορμ και ο Τάφυ Μόργκαν δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τι συνέβαινε, αφού ο τερματοφύλακάς μας έδειχνε να μην έχει κάτι αλλά εγώ γνώριζα πως δεν χρειαζόταν να ριψοκινδυνεύσουμε άλλο. Πρόσεξα φυσικά να μη φάμε κάποιο άλλο «κοροϊδίστικο» τέρμα και με σχετική άνεση κράτησα την εστία μας ανέπαφη, είτε με πλονζόν, είτε με γρήγορες εξόδους, έως ότου το κέρδος μας από το ματς ήταν μία ανατροπή του Τράνζον μέσα στην περιοχή. Ζήτησα από τα υπόλοιπα παιδιά να μου επιτρέχουν να χτυπήσω εγώ το πέναλτι, όπως και έγινε. Κατάφερα έστω και με τη βοήθεια του δοκαριού να σκοράρω και να ισοφαρίσω έτσι έναν αγώνα που είχε ξεκινήσει με τις χειρότερες προϋποθέσεις. Όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, ο Τόνυ μας υποδέχτηκε αρκετά εκνευρισμένος, ζητώντας εξηγήσεις για όσα είχαν συμβεί και αυτό ήταν κάτι που περίμενα. Κουβεντιάσαμε για λίγο, αλλά δεν κατόρθωσα να τον πείσω πως ο Τάμπυ ήταν ανέτοιμος για το παιχνίδι με τη Ζίντεν, σε λίγες μέρες. Δε δέχτηκε να χρησιμοποιήσουμε τον Τσάρλυ, όπως του πρότεινα, αλλά υπέθεσε ότι τα λάθη του Μόρτον ήταν συμπτωματικά. «Θα τον ξαναβάλω και με τους Ολλανδούς. Εξάλλου, έχει μεγάλη πείρα από τέτοιες αναμετρήσεις» επέμενε...

Το βράδυ της Τρίτης ,που βγήκαμε υπό το φως των προβολέων μπροστά στο κοινό μας, όλοι ήταν αισιόδοξοι. Ο κόσμος πίστευε ότι μπορούσαμε να κατατροπώσουμε τη Ζίντεν και να ξεκινήσουμε τις Ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις στο Κύπελλο Κυπελλούχων θριαμβευτικά! Στον πάγκο μας, ο Τσάρλυ είχε δηλωθεί αναπληρωματικός, αλλά το ανησυχητικό ήταν πως δεν είχε ακόμη αποφασίσει τι θα κάνει. Ήταν μάλιστα φανερό -σε όσους μίλησαν μαζί του εκείνη τη στιγμή- πως περίμενε να δει την εμφάνιση του Τάμπυ, για να κατασταλάξει αν θα μας άφηνε ή όχι, συνέδεε δηλαδή τη δική του πορεία με αυτήν της ομάδας μας, κάτι που φανέρωνε τη μεγάλη του ευαισθησία...
Οι φορμαρισμένοι αντίπαλοί μας θα έκαναν το παν για να τον βάλουν σε περισυλλογή, εκείνη τη μαγευτική φθινοπωρινή βραδιά που θα θυμάμαι για χρόνια.
Το ματς ξεκίνησε και η Ζίντεν πέρασε αμέσως στην επίθεση.

Στον πάγκο μας, ο Τόνυ ήταν ανήσυχος αφού κατά βάθος είχε κι αυτός τις αμφιβολίες του για την κατάσταση του Τάμπυ, ωστόσο ο γυμναστής μας, ο Τάφυ Μόργκαν έδειχνε βέβαιος ότι δεν θα υπήρχε το παραμικρό πρόβλημα κάτω από τα γκολ-πόστ. Είχα απορροφηθεί αρκετά από τις σκέψεις μου, που δεν κατάφερα να αντιληφθώ εγκαίρως ότι ο σέντερ φορ των Ολλανδών, ο περίφημος Βαν Μάαφ θα επιχειρούσε τόσο νωρίς ένα ξαφνικό μακρινό σουτ, λες και γνώριζε για το πρόβλημα του Μόρτον! Και πραγματικά, η βολίδα που εξαπέλυσε λίγο έλειψε να καταλήξει στα δίχτυα μας, αφού η μπάλα την τελευταία στιγμή πήρε «φάλτσα» τροχιά και αιφνιδίασε τον τερματοφύλακά μας που για άλλη μια φορά δίστασε να πλονζάρει στα δεξιά φοβούμενος μη χτυπήσει το πόδι του. Ευτυχώς, παρακολούθησα τη φάση και κατάφερα με ένα «ψαλίδι» να μετατρέψω τον κίνδυνο σε κόρνερ. Από εκείνη τη στιγμή υποχρεωθήκαμε σε άμυνα με προεξάρχοντα το Λόφτυ που ευτυχώς για μας, κυριαρχούσε πλήρως στον αέρα. Στο ημίχρονο όλοι μας νοιώθαμε ανακουφισμένοι που το σκορ ήταν ακόμη στο 0-0 και ο Τόνυ έδειχνε πια αποφασισμένος να αντικαταστήσει το γκολκίπερ μας, όμως εγώ είχα ήδη σκεφθεί μια άλλη λύση. «Πρέπει να τον πείσουμε ότι δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται» είπα.

Με το που άρχισε το β’ ημιχρόνιο οι φίλαθλοί μας αντιλήφθηκαν τι συνέβαινε καθώς παίζαμε πολύ συντηρητικά και κλεισμένοι στην άμυνά μας, γιατί φοβόμαστε μην υπάρξει νέο λάθος του Τάμπυ. Κάποια στιγμή ο αριστερός κυνηγός της Ζίντεν κατάφερε να σπάσει τον κλοιό μας και να βρεθεί απέναντι στην εστία μας, εκεί όπου ο γκολκίπερ μας θύμιζε...άγαλμα! Κατάλαβα πως ήταν η κατάλληλη στιγμή για να παρέμβω και σαν σίφουνας ήρθα από πίσω του, έδιωξα με αστραπιαία προβολή τη μπάλα στα πλάγια και -από τη φόρα που εσκεμμένα είχα- έπεσα πάνω στον Μόρτον με όλη μου τη δύναμη. Σωριαστήκαμε και οι δύο κάτω και εκείνος έτρεμε μήπως έχει πάθει ζημιά στο πόδι του... Τον βοήθησα να σηκωθεί αμέσως λέγοντάς του «Το πόδι σου είναι μια χαρά, έπεσα πάνω του και δεν έπαθε τίποτα». Και καθώς οι Ολλανδοί εκτέλεσαν το πλάγιο άουτ, του έδειξα τη μπάλα που κατευθυνόταν από ψηλά προς το τέρμα μας, προσθέτοντας «Τώρα θα αποδείξεις σε όλους πως είσαι ο παλιός Τάμπυ Μόρτον, να η ευκαιρία σου, απέκρουσε τη σέντρα!».

Η στιγμή ήταν δύσκολη. Ο Τάμπυ, σαν να τον χτύπησε ρεύμα ζύγισε την κατάσταση, ενώ οι αντίπαλοι κυνηγοί καραδοκούσαν. «Δική μου» είπε και τινάχθηκε με απλωμένη τη γροθιά του διώχνοντας τη μπάλα μπροστά από το κεφάλι του Ολλανδού σεντερ φορ! «Είμαι εντάξει Ρόϋ, συνήλθα, το τζαρτζάρισμα μου έκανε καλό» φώναξε ανακουφισμένος. «Τώρα πια δε χρειάζεσαι τη βοήθειά μου» του απάντησα. Και πραγματικά, ο Τάμπυ έπαιζε πλέον με απίστευτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση, εξουδετερώνοντας κάθε πιθανή απειλή για μας. Προς το τέλος μάλιστα, έκανε ένα φοβερό γέμισμα, η μπάλα αναπήδησε ξεγελώντας τον αντίπαλο σέντερ μπακ, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να πετύχω με κεφαλιά τρυπώνοντας ανάμεσα σε δυο μπακ ένα υπερπολύτιμο για μας γκολ! Και αν δεν ήμουν άτυχος λίγα λεπτά αργότερα όταν ένα ισχυρό σουτ που έδωσα πέρασε «ξυστά» από το δοκάρι, θα πηγαίναμε με άλλο «αέρα» στη ρεβάνς της Ολλανδίας.

Τα παιδιά, παρά το «ισχνό» 1-0 με το οποίο τελικά νικήσαμε, είχαν ενθουσιαστεί, επευφημώντας και ενθαρρύνοντας τον Τάμπυ. Μάλιστα κάποιοι έφθασαν στο σημείο να πουν ότι δε θα τους πείραζε τώρα πια αν έφευγε από την ομάδα ο Τσάρλυ Κάρτερ...

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Roy of the Rovers aims to score again with new collection


KEEPING football alive during the off-season, Titan Books hopes to net a winner with its new collection The Best of Roy of the Rovers: The 1970s, out on June 21.

The book is a bumper collection of 70s stories from the classic British comic strip about the life and exploits of fictional footballer Roy Race, star player for Melchester Rovers.

Readers can join Roy Race as he competes to win the £30,000 Goal Rush Challenge, learns how to play American Football, tackles the problem of hooliganism head on, and struggles to control Melchester's latest signing - the fiery, arrogant but highly talented Paco Diaz!

With an introduction from top comedian Frank Skinner, this volume also contains features and articles from the original Roy of the Rovers comic, including Roy's Summer Quiz League, a two-page feature written by Eric Morecambe, and photos of a cardboard cut-out Roy with the likes of former Man United manager Tommy Docherty. Plus, there's a selection of period adverts for legendary toys from Chopper, Dinky and Corgi.

Football-themed stories were a staple of British comics from the 1950s onwards, and Roy of the Rovers was the most popular ever produced.

Revelling in the nostalgia that saw celebrities wax lyrical on BBC4's Comics Britannia, this new volume reprints collectable classic British football stories from the glory days of Roy Race, whose name is still called out by commentators for match-saving footballing feats.

The Best of Roy of the Rovers: The 1970s (paperback) is priced £12.99. Also available are The Best of Roy of the Rovers: The 1980s (£9.99) and The Bumper Book of Roy of the Rovers (£12.99).

There's also a special offer. You can join the Melchester Rovers line-up as Roy Race's new star player in a 1970s personalised story, printed especially for you. Visit egmont.co.uk/royoffer for details.

The Roy of the Rovers strip debuted in Tiger magazine in 1954. The exploits of Roy and his famed "rocket" left-foot ran in various titles until the Roy of the Rovers magazine was launched in 1976.

The title switched from weekly to monthly in 1993, when Roy lost his left foot in a helicopter crash, ending his playing career, and the focus switched to his son, Rocky.

The magazine survived for only 19 editions as a monthly and closed in 1995. Roy and Rocky were reunited briefly in Match of the Day magazine in 2001.


By David Bentley on Jun 10, 09 05:57 PM

http://blogs.coventrytelegraph.net/thegeekfiles/2009/06/roy-of-the-rovers-aims-to-scor.html

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Το δίλημμα του Charlie (Μέρος 2ο)


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την προδημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Περνάμε σtο 2ο μέρος της ιστορίας με τίτλο "Το δίλημμα του Charlie"


Πλησίαζε η ώρα που θα δίναμε τον πρώτο αγώνα για το νέο πρωτάθλημα και ο Charlie «πετούσε» κυριολεκτικά στις προπονήσεις. Απαλλαγμένος πια από το άγχος μετά και όσα του είχα πει δεν έδειχνε να ανησυχεί καθόλου για το μέλλον της ομάδας μας. Ο Blackie με πίεζε συνέχεια να του πω την αλήθεια για τον Tubby, όμως εγώ περίμενα την κατάλληλη στιγμή. Είχα πάντα μια κρυφή ελπίδα να μας διέψευδε με την απόδοσή του ο Morton στο Σαββατιάτικο πρώτο παιχνίδι μας και να μη χρειαζόμασταν το «γάτο». Στην τελευταία προπόνηση μάλιστα δεχθήκαμε μια απροσδόκητη επίσκεψη, καθώς στα αποδυτήρια μας περίμενε ένας περίεργος τύπος. «Πέρασα να δω αν αποφάσισες Charlie» είπε και αμέσως αναγνώρισα στο πρόσωπο του τον καλλιτεχνικό πράκτορα Larry Sharpe, ένα γλοιώδες υποκείμενο που πάσχιζε να μας πάρει τον goalkeeper μας για να τον κάνει τραγουδιστή.

Ευτυχώς που επενέβη έγκαιρα ο Tony γιατί ο απίθανος εκείνος “manager” είχε φέρει μαζί του ένα συμβόλαιο και λίγο έλειψε να βάλει μόνος του και την υπογραφή!!!
«Όχι εδώ! Εδώ μέσα είναι γήπεδο και ο κ. Carter έχει συμβόλαιο με το σύλλογό μας. Αν τον θέλεις για άλλη δουλειά να τον συναντήσεις αλλού» του είπε ξερά και τον απέπεμψε στα γρήγορα. Δεν είχα όμως καμμία αμφιβολία ότι σύντομα θα μας ενοχλούσε ξανά…
Την επομένη ημέρα βρεθήκαμε όλοι στα αποδυτήρια για το εναρκτήριο παιχνίδι εναντίον της ισχυρής τότε Castledean και ο Storme θεώρησε σκόπιμο να ζητήσει συγνώμη από τον Charlie για τον απότομο τρόπο που είχε μιλήσει στον Sharpe. Ήξερα βέβαια πως δεν το εννοούσε, απλά προσπάθησε να ηρεμήσει τον τερματοφύλακά μας. Εκείνος εντούτοις δε φαινόταν να ανησυχεί καθόλου. Ειδικά μάλιστα όταν είδε και τους πιτσιρικάδες οπαδούς μας ξανά ξετρελαμένους μαζί του πέταγε στα σύννεφα. Κι εκείνοι όμως δεν παράλειψαν να του ζητήσουν σχεδόν ικετευτικά να μείνει στην ομάδα μας…

Σα να μην έφθανε αυτό, λίγο πριν το ξεκίνημα οι εξέδρες δονήθηκαν από τους ήχους ροκ μουσικής και η φωνή του Charlie αντήχησε μέσα απ’τις μεγαφωνικές εγκαταστάσεις του σταδίου. Τι είχε συμβεί; Απλά ο παμπόνηρος ατζέντης είχε εισχωρήσει στο καμαράκι ήχου, όπου ξεγελώντας τον υπεύθυνο πέτυχε να παιχτεί -έστω για λίγα λεπτά- ο δίσκος!

Ο Tony έσπευσε να διορθώσει αμέσως το κακό, αλλά η ζημιά είχε γίνει.
Πολλοί από τους νεαρούς που βρίσκονταν πίσω από την εστία του Carter είχαν αρχίσει να τον παροτρύνουν να γίνει επαγγελματίας τραγουδιστής! Μύλος… Φαντάζεστε τη συνέχεια. Από τα πρώτα λεπτά φάνηκε η νευρικότητα και η αστάθεια του, ενώ στην κερκίδα ο Sharpe σίγουρα θα έτριβε τα χέρια του…Ευτυχώς κατάλαβα γρήγορα τι συνέβαινε και σε μία κραυγαλέα αδράνειά του, έπεσα πάνω στη μπάλα ακριβώς πριν περάσει τη γραμμή του τέρματός μας και παραχώρησα ένα κόρνερ. Ο Charlie τα είχε κυριολεκτικά χαμένα, σχεδόν έτρεμε. Να σκεφθείτε ότι έπεσε σαν αρχάριος στην παγίδα ενός αντίπαλου κυνηγού, «πιάστηκε» λεκτικά μαζί του κι όλα αυτά τη στιγμή που χτυπιόταν το κόρνερ. Όπως ήταν επόμενο, η μπάλα του ξέφυγε και δεχθήκαμε ξανά, πρώτοι γκολ!

«Λυπάμαι παιδιά. Καλύτερα να με αντικαταστήσετε» μου είπε με αληθινή απόγνωση, για να εισπράξει τα πολλά νεύρα μου: «Θα μείνεις στη θέση σου βλάκα! Μέχρι να αποφασίσεις τι θα κάνεις είσαι παίκτης της ομάδας και συγκέντρωσε την προσοχή σου στο ματς. Διαφορετικά θα σε ταράξω στο πρόστιμο!!!»

Ε, ήταν καιρός πια να του μιλήσουμε διαφορετικά για να συνέλθει από το λήθαργο. Και πράγματι στα επόμενα λεπτά ήταν ο παλιός Charlie που όλοι γνωρίζαμε. «Καθάρισε» με έξοδο μια επικίνδυνη σέντρα τροφοδοτώντας το Lofty και εκείνος με μια βαθιά μπαλιά με βρήκε αμαρκάριστο και ισοφάρισα το ματς. Συνεχίσαμε με λύσσα τις επιθέσεις αλλά η Castledean άντεξε. Στα αποδυτήρια ο Tony ζήτησε για δεύτερη φορά από τον Carter να αποφασίσει άμεσα τι θα κάνει και βασικά αν θα παρέμενε ποδοσφαιριστής ή όχι.

«Δε μπορούμε να χάνουμε βαθμούς εξαιτίας σου» είπε. «Θα διαλέξεις τώρα το επάγγελμα που προτιμάς!». Ο Τσάρλυ τα είχε εμφανώς χαμένα , δεν ήταν σε θέση να απαντήσει και τότε ήταν που θεώρησα σκόπιμο να παρέμβω για να μην πάρει λάθος απόφαση, αν τον πιέζαμε περισσότερο εκείνη τη στιγμή: «Δώσε του 48 ώρες προθεσμία να το σκεφθεί και αν πάλι δεν αποφασίσει τότε τον αποκλείεις από την ομάδα» πρότεινα στον Στορμ κάτι που δέχθηκε αμέσως, ενώ ο Τσάρλυ έσπευσε να με ευχαριστήσει για την ευκαιρία που του έδινα. Συνεχίζοντας την κουβέντα, τον ρώτησα τι είδους πρόταση του είχε κάνει ο Σαρπ. «Να αρχίσω μία περιοδεία σε διάφορα κλαμπ του βορρά» μου απάντησε. «Λέει ότι θα βγάλω 50.000 λίρες μέσα σε δύο χρόνια!». «Τώρα καταλαβαίνω γιατί έχεις μπει σε πειρασμό» αναγκάστηκα να παραδεχτώ. «Κατά βάθος όμως προτιμώ το ποδόσφαιρο» πρόσθεσε μελαγχολικά ο Κάρτερ. «Πως θα μπορούσα να αφήσω την καλύτερη ομάδα του κόσμου» αναρωτήθηκε τη στιγμή που βρισκόμασταν έξω από το γήπεδο και ετοιμαζόμουν να τον αφήσω στις σκέψεις του. Έξαφνα όμως, μια ομάδα από έξαλλα κοριτσόπουλα ξεπετάχτηκε από το πουθενά και τον περικύκλωσε ζητώντας αυτόγραφα! Ο Μπλάκυ, που με πλησίασε εκείνη τη στιγμή, είπε θυμάμαι: «Ο Τσάρλυ γίνεται δημοφιλής!» «Γνωρίζει τώρα τη λατρεία των θαυμαστριών του» διαπίστωσα κι εγώ με τη σειρά μου. «Με κάτι τέτοια όμως δε θέλει και πολύ για να πάρουν αέρα τα μυαλά του και δε θα έχει άδικο» καταλήξαμε και οι δυο μας. Δε θα λέγαμε βέβαια τα ίδια αν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι πραγματικά είχε συμβεί και ότι λίγο πιο πέρα (μόλις ο Τσάρλυ απομακρύνθηκε με το αμάξι του) τις κοπέλες περίμενε ο πανούργος μάνατζερ για να πληρώσει από μία λίρα στην καθεμιά για την ...παράσταση που έδωσαν!

Βέβαια, μετά από όσα τουλάχιστον είχα δει, δε μπορούσαμε να αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους. Επισκέφθηκα αμέσως στο γραφείο του (μαζί με τον Τόνυ) τον Μπεν Γκαλογουέϊ και του εξέφρασα τις ανησυχίες μου. Ο Μπεν αποφάσισε ότι ο Τσάρλυ θα έπρεπε να ξεκουραστεί και αυτό σήμαινε ότι θα επαναφέραμε στην πρώτη ομάδα τον Τάμπυ Μόρτον. Ωστόσο ο Τάμπυ είχε μείνει μακριά από τα γήπεδα για δύο ολόκληρες περιόδους, καθώς είχε σπάσει το πόδι του, πράγμα που με έκανε να είμαι αρκετά επιφυλακτικός για τις δυνατότητές του να αγωνισθεί ως βασικός τερματοφύλακας.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Nέα προϊόντα Roy of the Rovers από την Gola


H Gola, σπόνσορας των Ρόβερς στις αρχές της 10ετίας του '80, έφτιαξε μια ολοκαίνουργια κολεξιόν από προϊόντα με θέμα τα χρόνια της συνεργασίας της με το Roy of the Rovers. Αυτή περιλαμβάνει μια ρέπλικα της φανέλας της ομάδας, t-shirts, φόρμες, τσάντες κ.α.

Περισσότερες λεπτομέρειες και on-line πωλήσεις εδώ

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Come On You Rovers!


Melchester Rovers. Is there any more evocative name in the history of English football? Well, yes. To be exact about it, there are dozens - but I'd bet a pound to a penny that you wouldn't be able to think of a more evocative non-existent football club name.

Melchester Rovers were the team featured in "Roy Of The Rovers", the long-running cartoon strip which started out as part of the Boys' Own-esque "Tiger", before branching out on it's own in 1976. I was an avid reader of it for about four years, between 1980 and 1984 and, to this day, the team of the early 1980s is pretty much imprinted into my brain to the same extent as the Liverpool team of the same era.

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Small Talk: Roy Race


In a career spanning nigh on 50 years, Roy Race has seen and done it all. But as is becoming clearer by the week, no sporting life can ever be complete without an audience with Small Talk. So pipe down, readers, and we shall begin

Roy, the pleasure is all Small Talk's. First up, and starting with one of the tougher questions, what's your favourite colour?

[Like a shot] I have two favourites: the red and yellow of Melchester Rovers!

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Το δίλημμα του Charlie (Μέρος 1ο)


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την προδημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Περνάμε στη σεζόν 1974-75 και στο 1ο μέρος της ιστορίας με τίτλο "Το δίλημμα του Charlie"


Μετά την συναρπαστική -όπως εξελίχθηκαν οι διακοπές μας- περιπέτεια στην Ισπανία, ήρθε η ώρα της επιστροφής στις γνωστές υποχρεώσεις. Θα ήταν Σεπτέμβρης του ’74 όταν αντιμετωπίζαμε ως Κυπελλούχοι Αγγλίας για το «Charity Shield» την Πρωταθλήτρια, η Bridgewall πρέπει να ήταν. Μπήκαμε στο Στάδιο, δεν ήταν το Wembley σίγουρα, κρατώντας τα δύο κύπελλα που με τόσο κόπο είχαμε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά και σας διαβεβαιώνω ότι με ιδιαίτερη χαρά θα δεχόμασταν και ένα τρίτο, έστω και άτυπο.

Εξάλλου μόνο και μόνο ο λόγος της θέσπισης του «super cup» που ήταν φιλανθρωπικός, αρκούσε στο να μας κάνει να ασχοληθούμε σοβαρά και με αυτό το τρόπαιο.
Με το ξεκίνημα λοιπόν του ματς όλοι αναρωτιόμαστε αν θα τα καταφέρναμε εξίσου καλά και στο μεγάλο Ευρωπαϊκό κύπελλο, που μας περίμενε σε λίγο καιρό. Όλοι, εκτός από τον Charlie Carter που είχε δυστυχώς άλλα στο μυαλό του…

Και είναι η ειρωνεία της τύχης, ο παίκτης που είχε την προηγούμενη χρονιά σχεδόν μόνος του αποκλείσει την Bridgewall σε εκείνο το μεγάλο ημιτελικό, να της χάριζε τον πρώτο τίτλο της νέας περιόδου! Περισσότερη απογοήτευση θα είχαν βέβαια οι πιτσιρικάδες οπαδοί του, ο αυτοεπονομαζόμενος και «στρατός του Charlie» που είχαν κατασκηνώσει πίσω από τα goalpost, περιμένοντας ανυπόμονα να αποθεώσουν το ίνδαλμα τους. Αυτούς σίγουρα δεν θα ήθελε αν μη τι άλλο να τους απογοητεύσει πάνω απ’όλα ο τερματοφύλακάς μας και έπειτα εμάς τους υπόλοιπους.

Από τα πρώτα όμως λεπτά φάνηκε ότι η σκέψη του έτρεχε αλλού. Με το πρώτο επικίνδυνο σουτ των αντιπάλων μας έπεσε πολύ καθυστερημένα, η μπάλα του ξέφυγε και ανενόχλητος σκόραρε ένας παίκτης της Bridgewall νωρίς, νωρίς. Το άσχημο αυτό ξεκίνημα μας επηρέασε δυστυχώς όλους, καθώς η δικαιολογία του Charlie πως ήταν αφηρημένος δε μας αρκούσε και φυσικά όπως συνήθως γίνεται σ’αυτές τις περιπτώσεις, τα λάθη πολλαπλασιάσθηκαν. Λίγο μετά, ο Goeff πιεζόμενος έξω από την περιοχή μας επιχείρησε ένα γύρισμα, όμως ο Carter αιφνιδιάσθηκε ξανά και δοκίμασε να διώξει άτσαλα με το πόδι. Θέλετε το αποτέλεσμα; Φυσικά και η μπάλλα κατέληξε για δεύτερη φορά στα δίχτυα μας με καραμπόλα μάλιστα, ενώ οι οπαδοί της Bridgwall παραληρούσαν στις εξέδρες.
Το χειρότερο για τον Charlie ήρθε στην ανάπαυλα, όταν ακόμη και οι νεαροί φίλοι του τον αποδοκίμασαν, ενώ ο Tony του ζήτησε μέσα στα αποδυτήρια να δώσει εξηγήσεις για την απόδοσή του, ενώπιον όλων μας.

-«Εντάξει, θα σας τα πω όλα» είπε και έβγαλε από το ντουλάπι του μία κασέτα. «Τώρα θα δοκιμάσετε μια μεγάλη έκπληξη».
Έβαλε την κασέτα σ’ένα μαγνητόφωνο και όλοι μας ακούσαμε τον ίδιο, σε μία ενδιαφέρουσα ερμηνεία ενός pop τραγουδιού! («με λένε γάτο και μ’αρέσει να νιαουρίζω κοντά σου…» κι άλλες τέτοιες σαχλαμαρίτσες). Τα λόγια δεν άξιζαν βέβαια, όμως ο ρυθμός ήταν συμπαθητικός και η φωνή του Charlie επαγγελματική!!!

Ακούστηκαν πολλά θετικά σχόλια από τους περισσότερους συμπαίκτες μου, ενώ ο τερματοφύλακας μας μας εξηγούσε πως ούτε ο ίδιος γνώριζε για το κρυφό ταλέντο που διέθετε, έως ότου πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό και κέρδισε. Κάποιος manager που τον είχε ακούσει, τον έπεισε λοιπόν να υπογράψει συμβόλαιο. Εκείνο που άγχωσε τον Charlie ήταν ότι τον πίεζαν να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το τραγούδι, κάτι που δεν ήθελε ο ίδιος για να μη μας προδώσει…
-«Μη στεναχωριέσαι» του είπα ενώ βγαίναμε για το β’ημίχρονο. «Αν ακολουθήσεις τη μουσική, θα σε αντικαταστήσουμε με τον καλύτερο goalkeeper! «Εννοείς τον Τubby Morton;». «Ακριβώς. Ο Tubby έκανε προπονήσεις και βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Ηρέμησε λοιπόν και συγκεντρώσου στο ματς».

Δεν ήταν αλήθεια φυσικά, αφού ο Τubby επηρεασμένος από τον παλαιότερο τραυματισμό του, απείχε πολύ ακόμη από τον γνώριμο εαυτό του. Αυτό δεν το είπα στον Charlie εσκεμμένα για να μη του δημιουργήσω περισσότερες τύψεις. Εξάλλου η Melchester είναι μεγάλος σύλλογος και η άκρη θα βρισκόταν με κάποιο τρόπο.

Περιττό να σας πω πόσο διαφορετικός εμφανίσθηκε ο Carter στο δεύτερο μέρος του αγώνα. Μάλιστα από δική του μακρινή πάσα πέτυχα να μειώσω το σκορ, ενώ στη συνέχεια σημειώσαμε και δεύτερο τέρμα με τον Blackie, ισοφαρίζοντας σε 2-2. Ο τερματοφύλακας μας έδειξε τη μεγάλη του κλάση και στα τελευταία λεπτά, όταν με εκπληκτική εκτίναξη μπλόκαρε ένα κοντινό σουτ-βολέ για να γνωρίσει έτσι την αποθέωση από το κοινό του!
«Ευτυχώς που τον ηρέμησες», μου είπε ο Gray για να προσθέσει «Δεν του είπες όμως όλη την αλήθεια. Ίσως τελικά αναγκασθούμε να παίξουμε στο Κύπελλο Κυπελλούχων χωρίς καλό goalkeeper!!!»

Είχε δυστυχώς, απόλυτο δίκιο…

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Who can remember Roy of the Rovers?


Can you remember reading your first ever copy of the iconic Roy of the Rovers? I certainly can! Here are a few things you might not have known about the classic comic strip.

For those unfamiliar with Roy Race and for those who may have forgotten what all the fuss was about here’s a quick recap on the classic cartoon.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Ένα πολύ καλό blog για τα Βρετανικά Κόμικς


"The Roy of the Rovers comic has 64 pages, with a glossy cover and nice interior paper that Egmont describe as "tactile". The special includes selected football strips from the 1980s featuring Roy of course plus Billy's Boots, Mighty Mouse, Tommy's Troubles and others. The drawback is that the strips are all parts of continued stories, and there's no follow up issue. However the comic is clearly aimed at the nostalgia market so I'm sure the 30 somethings it's targeted at will appreciate this peek into the past. (Although as the comic is racked with the children's comics I'm not sure how most of them will notice it.)"

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2009

Το καλύτερο (ίσως) τεύχος στις οθόνες σας!


Ξαναδιαβάστε όλο το κλασσικό τεύχος Roy of the Rovers της 19ης Δεκεμβρίου 1981 εδώ

Eίναι το τεύχος στο οποίο ο Ρου πυροβολείται!

Απολαύστε επίσης κλασσικές ιστορίες όπως Μighty Mouse, Durrell's Place, The Safest Hands In Soccer, Tommy's Troubles, The Footballer Who Wouldn't Stay Dead, The Hard Man και Marks Brothers, αλλά και τις ευχετήριες κάρτες διασήμων ανθρώπων του ποδοσφαίρου - και όχι μόνο - της εποχής. Μοναδικό πραγματικά!

O Roy της Melchester - Μέρος 3ο


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την δημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Πάμε λοιπόν για το 3ο μέρος...


Σίγουρα αρκετοί φίλαθλοι θα παραξενεύτηκαν όταν με είδαν μαζί με τη μνηστή και το μέλλοντα πεθερό μου να βρίσκομαι στην εξέδρα του γηπέδου της Westbank, μεσοβδόμαδα για να παρακολουθήσω μία συνάντηση πρωταθλήματος β’ κατηγορίας.
Στόχος μας ήταν να εκτιμήσουμε τα προσόντα του σέντερ μπακ της γηπεδούχου Ralf Derry, καθώς και την δυνατότητα μετεγγραφής του στη Melchester.
Ο Ralf έδειχνε γεροδεμένο παιδί, όμως σίγουρα χρειαζόταν πολλά περισσότερα στοιχεία για να είναι απαραίτητος στην ομάδα μας. Πάντως, όποτε η άμυνά του αντιμετώπιζε πίεση, είχε καθοριστικές επεμβάσεις που αρχικά τουλάχιστον εντυπωσίασαν το Ben. Ο Derry ήταν φιλόδοξος παίκτης, με βλέψεις από ότι μας είπαν, να αγωνισθεί σε σύλλογο πρώτης κατηγορίας και αυτό διακρινόταν στο παιχνίδι του. Όμως παρά τις προσπάθειες του κάτι έλειπε για να τον χαρακτηρίσουμε κατάλληλο για τη Rovers. –« Του λείπει ο Baxter. Έπαιζαν μαζί ως ερασιτέχνες και από τότε που χώρισαν δεν πέτυχαν να διακριθούν ιδιαίτερα. Ο ένας είναι απαραίτητος στον άλλο», είπα βασισμένος στα στοιχεία που είχα μελετήσει. Και ο Ben συμφώνησε μαζί μου. –« Παραείναι έξυπνες οι ενέργειες του για τους υπόλοιπους συμπαίκτες του» παρατήρησε, ενώ το παιχνίδι εξελισσόταν ακόμη.
Μετά τη λήξη, βρεθήκαμε στα αποδυτήρια του γηπέδου για να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες. Ο Derry εμφανίσθηκε ενθουσιασμένος με την προοπτική να υπογράψει στους «Rovers» –«Και βέβαια δέχομαι» είπε. «Είναι ευκαιρία να παίξω πάλι με το Noel. Τα πηγαίναμε μια χαρά οι δυο μας!». Ο πρόεδρος της Westbank δεν είχε αντίρρηση και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά δώσαμε τα χέρια. Επιστρέφοντας στο Melchester σκεφθήκαμε να πάμε κατευθείαν στο σπίτι του Baxter για να του ανακοινώσουμε τα ευχάριστα.
Η σπιτονοικοκυρά του που μας άνοιξε είχε εντούτοις αναπάντεχα νέα. –«Δεν τον έχω δει από χθές. Μου άφησε όμως αυτό το γράμμα για σας…» Διαβάζοντας το περιεχόμενο ο Ben σχεδόν χλώμιασε. –« Γράφει ότι αποφάσισε να εγκαταλείψει οριστικά το ποδόσφαιρο και πάει κάπου να σκεφθεί για το μέλλον του».
Την επόμενη, ο Derry κατέφθασε χαρούμενος στα γραφεία μας αλλά μόλις έμαθε από την Penny τα συμβάντα περίπου απογοητεύθηκε. Ο Noel του είπα, είχε αγοράσει πρόσφατα ένα τροχόσπιτο και μ’αυτό αναχώρησε προς άγνωστη κατεύθυνση. Έτσι τα πράγματα περιπλέκονταν ενόψει του δεύτερου αγώνα της ομάδας, εκτός έδρας. Ο Ben είχε αποφασίσει να καταρτίσει την ενδεκάδα ακριβώς την τελευταία στιγμή, ελπίζοντας ότι θα ξαναγύριζε ο «εξαφανισμένος» παίκτης. Όλοι μας απορούσαμε με τη στάση του. Η μετεγγραφή του Ralf Derry είχε μεταδοθεί από όλα τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και είχε γραφτεί στις εφημερίδες. Εκείνος δεν είχε ακούσει τίποτα;

Βέβαια εάν τότε γνωρίζαμε που ήταν ο Baxter, δε θα αναρωτιόμαστε. Απομονωμένος σε μία ερημιά, εφοδιαζόμενος με φαγώσιμα από έναν ηλικιωμένο έμπορο ψιλικών και χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο, τι θα μπορούσε να έχει μάθει;
Προσωπικά, είχα πραγματικά ξαφνιαστεί με την επιλογή του. Περίμενα πως θα έκανε…τούμπες μόλις άκουγε ότι πήραμε τον κολλητό του. Ο Ben μάλιστα έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει αγγελία αναζήτησης, κάτι αρκετά υπερβολικό αφού θα μπορούσε να δημιουργήσει εύλογα ερωτηματικά στην κοινή γνώμη. Ήταν αποφασισμένος όμως να το ριψοκινδυνεύσει…Ο Derry από την πλευρά του ανυπομονούσε να ξαναβρεθεί με το φίλο του. «Μακάρι να εμφανισθεί. Υπέγραψα στη Melchester επειδή θα έπαιζα πάλι μαζί του» μας είπε στη διάρκεια της τελευταίας εβδομαδιαίας προπόνησης. Καθώς εγώ παρατηρούσα το παιχνίδι του, ο γυμναστής μας ο Taffy Morgan δίπλα μου, φάνηκε πολύ συγκρατημένος. «Θέλω να δω πως θα παίζει μαζί με το Noel και τότε θα βγάλω τα συμπεράσματα μου. Μόνος του, μάλλον δε δείχνει ικανός να γεμίσει τα κενά της άμυνάς μας.»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Ο Ρόι, ο τερματοφύλακας-γιατρός, ο… χρυσόμαλλος Τζόλε!


"Τότε τα αγόρια μεγάλωναν με τον «Ρόι της Μέλτσεστερ» από το «Αγόρι» και τον «τερματοφύλακα-γιατρό» από το «Τρουένο», νομίζοντας ότι τέτοιες ιστορίες με Αγγλους φορ να σκοράρουν ηρωικά γκολ και γκολκίπερ να κάνουν αποκρούσεις και στην επόμενη φάση να δίνουν τη νίκη στην ομάδα τους ήταν τόσο γοητευτικά μα υπερβολικά παραμύθια".

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Χρήστου Μεγγλίδη με αφορμή τον εντυπωσιακό τελικό Κυπέλλου Ελλάδας εδώ

www.redplanet.gr

Κυριακή, 3 Μαΐου 2009

The Great Melchester Massacre


Most of us can recall (vividly) key childhood traumas that marked us, shaped us, and that (occasionally) return in the deep dark of the night to haunt us: The death of a pet; the unwanted attentions of school bullies; the flying monkeys from Wizard of Oz etc.

For me, however, the key moment when the child gave way to the man (or at least the older child) was the 19th of July, 1986, when 8 members of a fictional football team lost their lives to a suicide bomber in the (equally fictional) Middle-Eastern state of Basran.

Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Έρχεται: The Best of Roy of the Rovers: 1970s


Μετά το πολύ επιτυχημένο The Best of Roy of the Rovers: 1980s έρχεται η 2η έκδοση της σειράς με αγαπημένες ιστορίες από τη 10ετία του '70 στις 21 Ιουνίου 2009. Η ανακοίνωση των Titan Books αναφέρει:

"This title celebrates another momentous decade in the career of soccer's greatest player, Roy Race, as he competes to win the GBP 30,000 Goal Rush Challenge, teaches how to play American Football, tackles the problem of hooliganism head on and struggles to control Melchester's latest signing - the fiery, arrogant but highly talented Paco Diaz. This volume also features a selection of features and articles taken from the original "Roy of the Rover" comic, including a 2 page feature written by Eric Morecambe. Also included is a selection of period ads for legendary toys including Chopper, Dinky, Corgi and a variety of Kellogg's long defunct breakfast cereals."

Παραγγείλετε το εδώ

Melchester Rovers Kits 1956–2001 (Complete)


Διαβάστε ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στις κλασσικές εμφανίσεις της Μelchester από το 1956 έως το 2001 εδώ *updated*

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

A nostalgic tribute to Roy of the Rovers


Dear “Racey Rocket” fans,

I had many highlights as a young boy and was heavily influenced by sport when growing up. It was by accident one Saturday morning when accompanying my grandparents to a 2nd hand book store which they visited every Saturday that I came across a magazine called Shoot. The magazine cover instantly caught my eye and from then onwards it was a love story which made me have wild imaginations of also being idolised one day as “Roy”. Thinking about it now makes me laugh but just picture a small boy reading this magazine week in week out and you will understand its influence on my memory and childhood.

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

O Roy της Melchester - Μέρος 2ο


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την δημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Πάμε λοιπόν στο 2ο μέρος...


« Γιατί λείπουν από το πλάνο οι Cooper και Millar ;» διερωτήθηκε η Penny και τότε της γνωστοποίησα την απόφαση τους να εγκαταλείψουν το ποδόσφαιρο για να ασχοληθούν επαγγελματικά με την αρχιτεκτονική!

Το αστείο στην υπόθεση ήταν πως αφορμή για την επιλογή εκείνη των δύο παικτών είχε σταθεί η κατασκευή του νέου μου σπιτιού. Καθώς η οικονόμος μου μας υποδέχθηκε για ένα τσάϊ, η Penny βρήκε την ευκαιρία –σα γυναίκα- να παρατηρήσει τη διακόσμηση του σαλονιού. –«Όλα τα πρόβλεψαν ο Cooper και ο Millar όταν συμβούλευσαν το Ρόϋ να εξοπλίσει αυτό το σπίτι»
είπε η κυρία Tanner και τότε σκέφθηκα πως η επιθυμία μου είχε γίνει η αιτία να χάσουμε δύο έμπειρους παίκτες…

Στην πρώτη προπόνηση της χρονιάς ο Ben μου δήλωσε ότι είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει σαν αριστερό ακραίο αμυντικό το 19χρονο τότε Noel Baxter, που τα είχε καταφέρει περίφημα την προηγούμενη σεζόν με την αναπληρωματική ομάδα. Καλωσόρισα το νεαρό και του ευχήθηκα να εκμεταλλευτεί οπωσδήποτε τη σπουδαία ευκαιρία που του παρουσιαζόταν.
Ωστόσο οι οπαδοί μας φάνηκαν ιδιαίτερα ανήσυχοι στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, όταν υποδεχθήκαμε τη Milboro. Θυμάμαι ότι ξεκινήσαμε επιθετικά, με πολύ καλή απόδοση στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού, έως ότου ήρθε η στιγμή να δοκιμασθεί και η άμυνά μας. Καθώς λοιπόν ο Baxter προσπαθούσε να «μπει» στο ματς, βρέθηκε μπροστά σε ένα απρόβλεπτο εμπόδιο, την υπερπροστασία του Lofty Peak!

Ο γιγαντόσωμος σέντερ χαφ μας θεωρούσε σκόπιμο να βρίσκεται συνεχώς δίπλα του και να επεμβαίνει ακαριαία σε κάθε φάση, περιορίζοντας του όμως έτσι τις πρωτοβουλίες. Ώσπου, το κακό έγινε! Σε μία επικίνδυνη κατεβασιά των αντιπάλων μας, οι δύο τους συγκρούσθηκαν και το αποτέλεσμα ήταν να επωφεληθεί ένας παίκτης της Milboro, που «κεραυνοβόλησε» από κοντά το δύστυχο Tubby!

Μάλιστα οι αποδοκιμασίες των φιλάθλων μας που δεν είχαν δει με καλό μάτι την αλλαγή στο αμυντικό σχήμα της ομάδος, ήταν τόσο έντονες που χρειάσθηκε η επέμβασή μου για να συγκρατήσω τον οξύθυμο Giles, πριν τα βάλει με όλο τον κόσμο. Ζήτησα παράλληλα από τον Peak να ελαττώσει τις επεμβάσεις του προς την αριστερή πλευρά, έτσι ώστε να ελευθερωθεί ο Noel από την ασφυκτική του παρουσία.

Το άσχημο ήταν πως δεν υπήρχε ο απαραίτητος χρόνος για την προσαρμογή των παικτών και έτσι η οπισθοφυλακή μας έδειχνε να έχει περίπου…τα χάλια της! Στην επόμενη κιόλας φάση ο Baxter κοντρολάρισε τη μπάλα άψογα, όμως η πάσα του προς το Lofty –που είχε αλλάξει θέση- ήταν κακή και μοιραία δεχθήκαμε και δεύτερο τέρμα… Μη χάνοντας άλλο χρόνο άσκοπα, ο Ben έσπευσε να αντικαταστήσει το Noel με τον αναπληρωματικό White. Επίσης τράβηξε πίσω τον Croydon, σε μία προσπάθεια να συμμαζέψει τα πράγματα, όμως δυστυχώς η κατάσταση δεν άλλαξε. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Chalkie να «βουλώσει» τα κενά, το αποτέλεσμα παρέμεινε ως τη λήξη. Είχαμε χάσει τον πρώτο αγώνα της περιόδου και μάλιστα εντός έδρας !

Στα αποδυτήρια ο Lofty έσπευσε να υπερασπισθεί τον Noel, που όμως είχε ήδη εξαφανισθεί. Όταν αργότερα μπήκαμε μαζί με το Ben στα γραφεία δεν προσέξαμε πως ο νεαρός καθόταν στην προεδρική πολυθρόνα με γυρισμένη την πλάτη προς εμάς. Έτσι μας άκουσε να συζητάμε για το πρόβλημα της άμυνας που θα λυνόταν μόνο με μία ακριβή μετεγγραφή και προφανώς απογοητεύθηκε, αφού θεώρησε εύλογα ότι δεν είχε πολλές πιθανότητες να καθιερωθεί.

Ωστόσο η έρευνα αγοράς που επιχείρησε με πολύ όρεξη η Penny τις επόμενες ημέρες, δεν έδειχνε να οδηγεί πουθενά και σ’αυτό συμφώνησε και ο Ben ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά στις σχετικές προσφορές. Ο λόγος ήταν πως όλες οι ομάδες εκείνη την εποχή αναζητούσαν ταλαντούχους ποδοσφαιριστές. Τότε μου ήρθε η ιδέα να κοιτάξω τον ατομικό φάκελο του ίδιου του Baxter. Ισως εκεί σκέφθηκα, να βρισκόταν η λύση στο πρόβλημά μας…

<<Συνεχίζεται>>

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Can you remember Roy of the Rovers?


Can you remember reading your first ever copy of the iconic Roy of the Rovers? I certainly can! Here are a few things you might not have known about the classic comic strip.

For those unfamiliar with Roy Race and for those who may have forgotten what all the fuss was about here’s a quick recap on the classic cartoon.

1. Roy of the Rovers first appeared in 1954 in Tiger magazine. The cartoon’s protagonist Roy Race was the star player of Melchester Rovers and soon became an idol to millions.

2. Roy eventually graduated to his own Roy of the Rovers comic, launched in 1976, which also featured football-based strips such as Billy’s Boots, Hot Shot Hamish and Goalkeeper.

3. Strips have also appeared in the now defunct Today newspaper, as well as weekly football mag Shoot! and the Match of the Day magazine.

4. Roy’s footballing career lasted almost 40 years, eventually ending in tragedy in 1993 when a helicopter accident led to the amputation of his foot.

5. According to the official Roy of the Rovers website on this day (March 23) 1963 Roy “make my debut for England against Caragua and soon after the start I put an easy chance over the crossbar!”

6. In the late 1980s, before it featured the actual Roy of the Rovers strip, Shoot! magazine regularly featured ‘Ray of the Rangers’, a spin-off cartoon. Another spin-off is Viz magazine’s Billy the Fish, which revolves around the fortunes of Fulchester United goalkeeper Billy, a fish with a human head.

7. In 1990 Roy Race teamed up with Gary Lineker to release a record titled Europe United. It was described in the comic as ‘a hot rocking heavy metal rap’, and failed to make the Top 40.

8. A number of Melchester Rovers Subbuteo teams were produced in the 80s and 90s, and there was also an official Roy of the Rovers board game, pineapple-flavoured chew and computer game.

9. Roy Race made a guest appearance on TV sports quiz They Think It’s All Over in 1999, but only as a cardboard cut out.

10. Real life footballers to have appeared in Roy of the Rovers include Bob Wilson, Emlyn Hughes, Sir Alf Ramsey and Trevor Francis, while other celebs featured in the cartoon include Martin Kemp, Geoff Boycott and Des Lynam.

www.footie.co.za

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

They think it's all over – but not for Racey


Author: Cole Morton meets Roy of the Rovers

But the fans who screamed for him wore football scarves, carried rattles and had a remarkable talent for dissecting a game in the split second it took for the ball to travel from his boot to the goal. "It's Racey's Rocket!" Even now, as he nods a greeting, the thoughts of the two dog walkers who have also stopped to watch the game seem to float above their heads in unfeasibly long speech bubbles. "Oh I say, the striker's through on the goalie and if he can just ... hang on, isn't that old Racey over there, talking to a gentleman of the press?" "Yes, I wonder if he has revealed anything about his life, now that the comic in which he starred for 40 years and which sold nearly half a million copies a week at its peak is to be reintroduced to the news-stands?"

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

O Roy της Melchester - Μέρος 1ο


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαΐδης γράφει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τα καλύτερα χρόνια της Melchester (1971-1976) και μου έκανε την τιμή να επιτρέψει την δημοσίευσή του από το blog σε συνέχειες. Πάμε λοιπόν...




Εισαγωγή

Ονομάζομαι Roy Race και γεννήθηκα το 1937 σε μία εργατική συνοικία του Melchester, στη βόρεια Αγγλία. Ανδρώθηκα παίζοντας ποδόσφαιρο στις γειτονιές, πλάϊ στις όχθες του ποταμού Mel και φλέρταρα βολτάροντας στα δρομάκια του πάρκου της πόλης…Πέρα όμως από τους εφηβικούς μου έρωτες, μία ήταν η μεγάλη μου αγάπη την οποία δεν πρόδωσα ποτέ μου! Ήταν φυσικά η «στρογγυλή θεά», η μπάλα, στην οποία αφιέρωσα κυριολεκτικά όλη μου τη ζωή. Μεγάλωσα, παντρεύτηκα τη λατρεμένη μου Penny Laine, δημιούργησα οικογένεια και έκανα τρία παιδιά, που έχουν ιδιαίτερη θέση στη ζωή και την καρδιά μου, όμως ποτέ δεν εγκατέλειψα την ομάδα μου. Από το Νοέμβριο του 1954, που μαζί με τον κολλητό μου “Blackie” Gray υπέγραψα για πρώτη φορά στους “Rovers”, μετά από παρότρυνση του συχωρεμένου πια Alf Leeds, έως και σήμερα, που έχω αναλάβει τη γενική διεύθυνση του κλαμπ.
Στα 39 χρόνια της αγωνιστικής μου δράσης-εγκατέλειψα τα γήπεδα το 1993 σε ηλικία 56 ετών, μετά από το τραγικό δυστύχημα που μου κόστισε την απώλεια του αριστερού μου ποδιού, όπως πολλοί από σας θα θυμούνται-μία χρονική περίοδος θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου. Ήταν εκείνο το διάστημα που ο σύλλογος μας ενισχύθηκε με την προσθήκη νεαρών , διψασμένων για διακρίσεις παικτών, στις θέσεις κάποιων βετεράνων που αποχώρησαν και με τη στιβαρή καθοδήγηση του Ben Galloway και του Tony Storme, φθάσαμε στην κορυφή των διακρίσεων μας!
Αυτή λοιπόν την εποχή διάλεξα να σας διηγηθώ όταν μου έγινε η πρόταση να καταγράψω τα…απομνημονεύματά μου.
Δέχθηκα ευχαρίστως με την πεποίθηση ότι όσα διαβάσετε στις επόμενες σελίδες θα σας βοηθήσουν να θυμηθείτε και να διδαχθείτε από τη μαγεία, που κάποτε ομόρφυνε την παιδικότητά σας…



Ο δικός σας Roy.

-----------------
-----------------

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο

Μια επιλογή που ταράζει τα νερά.

Το Φθινόπωρο του 1971 βρισκόμουν σε μία ιδιαίτερη κατάσταση όσον αφορούσε στα προσωπικά μου, καθώς η μνηστή μου είχε αντιληφθεί την απόλυτη προσήλωση μου στις υποχρεώσεις της ομάδας και αυτό ήταν δυνατό να επηρεάσει καθοριστικά τη σχέση μου μαζί της. Για πρώτη φορά στα αρκετά χρόνια της γνωριμίας μας χρειαζόταν να προσπαθήσω πολύ για να κρατήσω τις αναγκαίες ισορροπίες, σε μια ηλικία (ήμουν τότε σχεδόν 35 ετών) που άλλοι είχαν δημιουργήσει ήδη οικογένεια.

Βέβαια το γεγονός ότι το νέο μου σπίτι είχε πια ετοιμασθεί στα προάστια της πόλης, έδινε και στους δυο μας την δυνατότητα μελλοντικής συμβίωσης και ενίσχυε τη βεβαιότητα για μια κοινή πορεία.

Αλλά και οι Rovers βρίσκονταν σε δύσκολη καμπή, αφού μετά από μία εποχή μεγάλων διακρίσεων είχε φθάσει η κρίσιμη ώρα της ανανέωσης. Δύο- τρεις νέοι παίκτες που είχαν προωθηθεί στην βασική ενδεκάδα τις προηγούμενες χρονιές διεκδικούσαν πλέον τη μονιμοποίησή τους στο αγωνιστικό σχήμα, ενώ η αποχώρηση δύο βασικών αμυντικών προκαλούσε επιπρόσθετη ανησυχία.

Κι όλα αυτά με απασχολούσαν ακόμη και τη στιγμή που χάζευα την καθιερωμένη ομαδική φωτογραφία της ομάδας, ενόψει της νέας περιόδου 1971-72, που θα χάριζα στην Penny για να κοσμήσει το γραφείο της , αυτό της γραμματέως του συλλόγου.

Όρθιοι πόζαραν οι Taffy Morgan (γυμναστής), Eddie Eager, “Chalkie” White, Chris Dylan, Tubby Morton, Lofty Peak, Goeff Giles, Ben Galloway (μάνατζερ) και καθιστοί οι Terry West, “Blackie” Gray, εγώ, Jumbo Trudgeon, Vernon Eliot και Andy Croydon, το σύνολο δηλαδή του έμψυχου δυναμικού της πρώτης ομάδας.

(Συνεχίζεται)

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

O Roy επιστρέφει!!!!


Η πρώτη έκδοση Roy of the Rovers μετά από 14 χρόνια είναι γεγονός. 1η Απριλίου κυκλοφορεί μια επανέκδοση αγαπημένων ιστοριών από τα 80s, που, αν αποδόσει τα προβλεπόμενα, ίσως προαναγγείλει την επιστροφή του ήρωά μας με νέες περπέτειες.

Διαβάστε τι γράφει η Daily Mail:

"Forget The Damned United. There's another fictional account of a famous football manager's life about to jostle for position in the nation's consciousness once more and you can guarantee this particular hero's family are not about to cry foul over his depiction.

In fact, for many thirtysomethings and above, the life and times of Brian Clough pale into insignificance when compared to those of a man whose footballing c.v. includes winning every honour in the game - on several occasions - surviving a 1981 assassination attempt, seeing six team-mates murdered in a bus attack by 'Basranian terrorists' in 1986 and even the loss of his left foot in 1993 - a travesty after which even he was forced to hang up his boots.

But then Roy Race, aka Roy of the Rovers, who first appeared in the Tiger comic in 1954, is for so many the ultimate footballing icon. Or at least that's how copyright holders Egmont Publishing are hoping he is still seen as they prepare to launch him back on to the nation's newsstands for the first time in 14 years.

A 64-page special edition comic, comprising strips of Roy and other characters from the Eighties, will grace the shelves of WH Smith for a 12-week period from April Fool's Day. But for Egmont, it will be no joking matter.

They are using the print run as an acid test of just how much 'Racey' and other two-dimensional heroes such as Billy 'Billy's Boots' Dane, Tommy 'Tommy's Troubles' Barnes and Kevin 'Mighty Mouse' Mouse, are still loved by their former readers and their children.

'We keep our classic characters under review all the time, to see what scope there is for their development,' explained Egmont's Melanie Leggett.

'Roy is without doubt one of the most, if not the most, popular, so it's exciting for us to see how well this goes.

'We've been very careful to stay as close to the original as possible and are even putting it out on specially produced tactile paper, just to ensure the reader is propelled straight back into his - or her - own childhood.'
Roy of the Rovers

And it is difficult not to be. A flick through an advanced copy and the memories come flooding back. The classic red-and-yellow Melchester Rovers strips (Race and Co seemed to change them even more than England back in the day), the classic, last-minute, left-foot finishes (into the top corner, naturally) and teammates such as Blackie Gray, Vic Guthrie and Paco Diaz (always a rich mix of nationalities) were just the start of it.

There is even a cartoon of a youthful-looking Gary Lineker, drawn for his 'Go For Goal with Gary Lineker' quiz page. Unfortunately there is no sign of fellow 'real' personalities Bob Wilson and Emlyn Hughes (brought out of retirement to play for Melchester in 1985), Geoff Boycott (long-time Melchester chairman) and Sir Alf Ramsey (caretaker Melchester manager while Roy was in his coma). And as for the storyline which saw Spandau Ballet duo Martin Kemp and Steve Norman don the famous redand- yellow strip, well, perhaps that is best forgotten, after all.

But did the players of the day appreciate Roy grabbing all the, at least fictional, glory? 'Roy of the Rovers is a national treasure, which I remember reading in the Eighties, so I am delighted to see it being bought back to newsstands,' said Chris Waddle. 'Roy was a great player who kids and adults will enjoy reading about again . I'll definitely be grabbing a copy.'

As, no doubt, will the fans, caught up in the current thirst for Seventies and Eighties nostalgia, who have helped revive demand for all things Melchester over the past few years.

A few minutes' surfing the web offers the chance to buy various replica Rovers shirts, a Melchester Subbuteo team (£21.39 on eBay last night, plus shipping from the USA - yes, the USA!) and The Bumper Book of Roy of the Rovers, published last autumn, which sold a healthy 7,000 copies.

So what next for the ultimate comic book footballing hero? A big-money film offer, perhaps? Michael Sheen, take off that baggy green jumper . . ."

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Το Αγόρι, το Μπλεκ και μια σοκολάτα...


Για τους νεότερους πιθανότατα οι παρακάτω ιστορίες δεν σημαίνουν τίποτε, όμως σε όσους βρίσκονται γύρω στα 35 και μεγάλωσαν διαβάζοντας κόμικς στη δεκαετία του ’80, ίσως το θέμα αυτό να φέρει στο νου γλυκές αναμνήσεις από τα χρόνια της αθωότητας. Τότε που οι περισσότεροι ονειρευόμαστε να γίνουμε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές για να σκίζουμε τα δίχτυα όπως ο Χάμις, να κερδίζουμε τίτλους και δόξα όπως ο Ρόι Ρέις ή να κάνουμε ηρωικές αποκρούσεις σαν τον Μπεν Λήπερ.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

O Rob Davies για το Roy of the Rovers


O Rob Davies, καλλιτέχνης που σκίτσαρε το κόμικ στριπ του Roy of the Rovers Monthly, σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, γεμάτο αναμνήσεις...

http://dinlos.blogspot.com/2009/03/roy-of-rovers-monthly.html

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

O Roy της Melchester


Ο καλός φίλος Νίκος Νικολαϊδης γράφει ένα μυθιστόρημα βασισμένο στις περιπέτειες του Roy της Melchester στα χρόνια 1971-76, που πολλοί θεωρούν τα καλύτερα στην "ιστορία" της ομάδας. Το πρώτο δείγμα ακολουθεί...

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

He shoots ... he scores!


Fifty years ago this month, football hero Roy Race first turned out for Melchester Rovers, and although the ace striker hung up his shooting boots some years ago, the legend lives on, writes Tom O'Meara

Kidnappings, a shooting and the saxophone player from Spandau Ballet: forget about the football, Roy of the Rovers encompassed far more. Long before the Footballer's Wives scriptwriters started work on a soccer soap opera, the creators of Roy of the Rovers realised the value of mixing football with melodrama.

Roy Race comes to life in a charming biography of the Melchester Rovers legend


Publishers love football biographies and autobiographies.

They can estimate with considerable accuracy the likely sales, based on the regular attendance figures at the player’s club, with additional sales added on if the subject is an international.

The process is also more straightforward than conjuring marketable fiction out of a “blocked” novelist. All that is required is a willing and competent ghost-writer, a tape recorder and a fortnight in an acceptable Caribbean hotel.

Footballers can occasionally turn awkward, particularly when confronted with chapter headings such as “The Totalled Baby Bentley”, “Me, the Barmaid and the Handcuffs”, and “Back to The Priory”. Swift mention of the likely tabloid serial rights will often quell the nerves.

The wisest authors seek players who cannot answer back: either those who have gone to the great dressing-room in the sky, or those who never existed in the first place.

Great credit in this connection to Mick Collins, who has written the story of the greatest fictional footballer in English history. Roy of the Rovers: The Unauthorised Biography (Aurum) will take enraptured fans of a certain age back to the days when Melchester Rovers bestrode the footballing world like a colossus, with their blonde-mulletted striker, captain and later manager always at the heart of the action.

The author is certainly not short of material. As well as battling for the FA Cup, for the League title or (occasionally) against relegation, Melchester and Roy were subjected to plot twists that could - and often did - come straight from contemporary soap operas.

On their regular pre-season tours to South America, for example, Roy and/or a sizeable proportion of his squad could expect to be kidnapped on a regular basis, escaping only just in time to triumph in the tour-closing fixture. Helicopters and cars crashed, Roy got shot in the head and half the team were massacred in the Middle East. Perhaps most shocking of all, though, was the occasion when Roy’s long-suffering wife (and former secretary) Penny walked out on him with the kids and took a brief holiday in Crete.

Collins has pitched his biography well: he notes the risibility of the plot-twists and Roy’s unlikely longevity as a player, but he constantly reminds us of the affection that his subject commanded among his vast young audience.

He has conducted interviews with the surviving editors, writers and artists, who provide insights into the challenges of conveying football-related excitement on a weekly basis. Did you know, for example, that Roy Race’s nose was based on that of Cliff Richard?

Towards the end, events at Rovers started to spiral out of control. Geoffrey Boycott was appointed as the club’s chairman, and some of the players recruited on his watch were unusual, to say the least. Bob Wilson is, as the author rightly notes, a fine man, but perhaps 11 years of retirement might not have been the best preparation for assuming the goalkeeping duties at Mel Park.

A similarly retired Emlyn Hughes was another questionable signing, but he seemed positively sensible by comparison with Martin Kemp and Steve Norman, who when they were not turning out for Melchester had a lucrative sideline performing for the pop group Spandau Ballet.

Roy and his eponymous comic were chasing an audience that had other things on their minds, and the relentless rise of computer gaming and the unromantic evolution of the Premier league eventually sunk Roy, Melchester, the comic and the wonderful world they had inhabited.

Collins’ cracking book will inspire many former Melchester fans to seek out back issues of the comic on Ebay, but happily there is an easier source of nostalgia. Titan Books now has the rights to Roy’s adventures, and recently brought out a large-format paperback with the self-explanatory title The Best of Roy of the Rovers: The 1980s.

www.telegraph.co.uk

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Μεγάλη συνέντευξη του David Sque


My recent post about Roy of the Rovers (and the indelible mark certain stories, from that comic, left on me) set me off on one of my infrequent internet trawls to see what hard information I could dredge up about this great (and sadly missed) title. Unsurprisingly (given the relative neglect1 suffered by British comics) I found precious little of substance on the creative talent behind what was, in its time, essential reading for every young fella with even a passing interest in football. Luckily enough, however, one (significant) avenue of exploration was open to me, since I had - over the last few years - exchanged a few emails with the man whose artwork on Roy of the Rovers remains the most iconic (and elegant) take on the character: As royoftherovers.com reliably informs us: David drew the Roy of the Rovers story from January 1975 to August 1986. He gave Roy a new image with the flowing blond locks he became famous for. Essentially, then, David's span on the comic coincided with my most formative (and comic-devouring) years, so it's no surprise that I consider the period in question to be something of a 'Golden Age' for the strip (although I consider that opinion sound, even when subjected to objective scrutiny). Where better then for fústar.org to go for answers/clues/anecdotes than to the door of the man whose inimitable style made the character one of the most celebrated fictional sporting heroes of all time? Fortunately for me, David was nothing but enthusiasm and cooperation personified when I asked him to submit to an interview, and the result, I hope, is something that will interest all those readers who once followed a comics industry that has (sadly, and perhaps terminally) suffered near total collapse. Anyway, it is not our business, here, to dwell on such negative thoughts…so on with the show. Enjoy.

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2009

O Ρόυ και ο Μπεν δεν μένουν πια εδώ...


Είναι κάποια πράγματα που μένουν βαθιά χαραγμένα στην μνήμη σου. Βιώματα μιας άλλης εποχής, όταν εμείς που βρισκόμαστε πια στα πρώτα και τα δεύτερα -άντα, διαβαζαμε κόμικ. Ιεροτελεστία ολόκληρη η απόκτησή τους, με το χαρτζιλίκι να πηγαίνει μια φορά την εβδομάδα στον περιπτερά για να διαβάσουμε τα "κατορθώματα" των αγαπημένων μας ηρώων...

Profiles Of the Great and Good: Roy Race: It's Real Roy of the Rovers Stuff Here


Roy of the Rovers was by far the most popular football comic ever. Running from 1954 to 2001, stories covered various issues—Roy as a teen trying to break into the famed "Melchester Rovers" team, winning every trophy imaginable, representing his country in the World Cup, playing with pop stars and even relegation. He even had an unstoppable shot called the "Racy Rocket"....ah, those were the days.

Roy Race made his debut in the Tiger comic in 1954. Tiger was from the same stable as the famed "Eagle Comic" which focused on the science-fiction end of things, with Dan Dare as it's banner character.
Tiger was focused on real life, and all of it's stories were based in the "real" world. And this new direction proved to be an instant success. Readers took to football stories like proverbial ducks to water, with Roy of the Rovers becoming one of the most popular stories on the planet—in the '70s sales reached the million mark. Considering the comic was weekly, that is some sales figure.

Beginning on September 11th 1954, Roy of the Rovers was the banner storyline in the Tiger Comic. Initially focusing on a teenage Roy as he tried to break into the first team at Melchester Rovers. After a whole year in the youth team (story-lines were slow-burners in those days) Roy eventually made it into Melchester's first team and became a star. Roy won his first honour in 1957 (League Title) and over the next 46 years, it was a rare occasion for Roy to go a season without a trophy. As was expected with most comics of this nature, it focused on the matches and scoring glorious goals against "cheating foreigners" but where Roy of the Rovers differed especially during it's golden period of the 70's and 80's was that it often featured side stories about training methods and the perils of being a footballer and the obstacles they have to overcome.

Most sport comics at the time required the reader to make huge assumptions and connect the panels together as the story progressed. The writers of Roy of the Rovers invented a novel method of doing this for the reader, in such a simple way that they didn't even notice it. They had the crowd make comments during the matches. Nothing strange there, but the comments were carefully designed pieces of commentary. As if the reader had John Motson sitting on his shoulder. By adding in lines such as "Race is looking to find Gray with a pass", "The keeper will never save that shot" etc., the commentary moved the story line of the match on with incredible ease. That sometimes these whole paragraphs took place from the time the ball left Roy's boot to when it hit the back of the net never dawned on the average fan, it was all part of the beauty of story-telling. And although the football matches were at the core of the comic, it often branched out in some strange directions.

Over the years, storylines saw Roy lapse into a coma after being shot, which was the starting storyline for when Roy eventually flew the Tiger coop and got his own comic, Roy of the Rovers. In a storyline mimicking the famous Who shot J.R.? story, Roy was shot by an actor who played Roy on TV. Over the next couple of weeks the story captured the public's imagination (and mine) and for a short while it became an item that featured on the news as the comic became one of the most popular comics on the planet. The Melchester team were even kidnapped by Arab terrorists, in this storyline the team escaped after being held captive for weeks, only to crash into a terrorist car laden with explosives. Six of the Melchester United side were killed, and the story brought so much condemnation of it's stereotypical portrayal of the Middle-East, that the story-line was never referred to again.

This storyline in 1986 signalled the end for Roy, as readership levels began to steadily fall. The players killed in the explosion were replaced by pop-stars Martin and Gary Kemp from Spandau Ballet. Almost every match had a last gasp winner, and with the matches sometimes being stretched over three or four weeks (to keep people buying the comic) the readers began to grow bored.
In an attempt to regain high readership levels, the writers tried some other unusual gimmicks. One storyline saw an earthquake in Melchester cause subsidence under the stadium, and being left homeless, Melchester had nowhere to play. Luckily enough a benefactor agreed to let them use Wembley for a season. How the writers thought that Roy Race playing at Wembley would boost figures is anybodies guess.

By this stage in 1993, readership levels were at an all time low, and the writers took the decision to curtail the weekly comic and go monthly instead. In another gimmick, other popular football comic stars of the past signed for Melchester. Johnny Dexter "The Hard Man", Hot-Shot Hamish, Kevin "Mighty" Mouse, Billy Dane (Billy's Boots), Rick Stewart (Goalkeeper) and Blackie Gray all became Melchester players in a bid to centralise all the British football comic characters and to try to convince all of their fans to buy "one" comic. The whole history of Melchester Rovers changed too. Roy's 40-year career was shortened to 10 years to make it more realistic.

Opposition place names changed too, to mirror this new realism. Melchester didn't play against Everpool or Liverton anymore, the team-names were changed to reflect real areas such as Birkenhead, Toxteth, and Islington.
Failing to realise that these real names meant nothing to fans was a huge mistake. Fans knew that the writers couldn't use the real team names but they easily identified with teams like Everpool, Tyne Castle, Liverton, and Melchester. And although the new names reflected a certain realism, fans couldn't identify with them because they didn't know where the areas were or who they represented. In another effort to drum up readership among ethnic minorities, Melchester signed a token Nigerian in 1994, just prior to the World Cup. Del Ntende was nicknamed "Delroy of the Rovers" and featured heavily but the writers attempts at reviving the comic were too little too late. Finally the writers chose to "jump the shark". Roy was on his way to see a prodigious youth play when his helicopter crashed. Over the next few weeks fans all over the world waited with baited breath to see if Roy would survive.

He did, but he had to have his trusted left foot amputated, and so ended the playing career of the greatest comic book player ever. How the writers thought that this would save the flagging comic is mind-boggling. Roy moved into management, first with A.C. Monza in Italy but then back to Melchester. But even he couldn't save the comic from finishing. By the end of Roy of the Rovers final season as a comic, Roy had had his foot amputated. Blackie Gray had resigned after receiving death threats from fans, Melchester Rovers were in receivership and were on the verge of going out of business and Roy's son Rocky scored the winning goal in the FA Cup. Like father, like son. From the comics demise in 1995, various attempts have been made to bring Roy of the Rovers back from the dead. In 1997, BBC bought the rights to the comic, and they began to feature an on-going storyline in "Match of the Day" magazine. BBC ran the comic strip until 2001, when they decided that the time was right for Roy to retire for good. Roy of the Rovers is remembered fondly by all those who had the pleasure of reading it as a child. Especially those of us who are lucky enough to have read it in it's heyday of the 70's and early 80's. It had a certain kind of charm, storylines were simple and not controversial back then. The miserable attempts by the writers in the late 80's and 90's to boost readership figures should be held in contempt for exactly what they were, soulless.

It's unlikely that we'll see a new Roy of the Rovers strip nowadays. People who were fans have moved on, and that kind of stuff isn't as popular with children of today. Times have changed. However, in early 2008 worldwide publishing firm Titan Books announced that they had bought the rights to the entire back catalogue of Roy of the Rovers comics. And they hope to have them on the shelves in graphic novel format for Christmas this year. If you know someone in their 30's or 40's, or even 50's who read the comic as a child, you could do a whole lot worse as a present for Christmas. But lets honour the greatest player to ever play (in a comic). Over his 55-year career, he won the league 10 times, the FA Cup 10 times, European Cup three times, Cup Winners Cup four times, UEFA Cup strangely only once, and the World Club Championships twice. He even managed England. He scored 436 goals for Melchester and is the record goal scorer in English football.

The phrase "it's real Roy of the Rovers stuff" has even become a staple of any good commentator, especially when describing the unbelievable.

Not bad...for a comic.

I would like to thank the Race family for being so helpful in putting this article together.

www.bleacherreport.com

The Roy of the Rovers documentary


H Egmont στα πλαίσια της προώθησης του RotR το 2009 "ανέβασε" στο site της ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Απολάυστε το εδώ

Συνέντευξη με τον εκδότη του "Best of Roy of the Rovers"


Although Roy first appeared way back in 1954 as a young apprentice signed by Melchester Rovers’ forward thinking youth team scout – Bert Bonser, it wasn’t until the 1980s that he truly became Roy Race: The Legend. The 80s defined him more than any other decade, his blond, centre-parted mullet became the haircut of the moment and his name became synonymous with outstanding sporting achievement.

Νέες εκδόσεις: The Best of Roy of the Rovers: The 80s


He may have lost his left foot and been the victim of a suicide bomber, but Roy Race will never die. David Pollock has a ball as the comeback kid bounces back

Forget Teddy Sheringham or Craig Brewster. Each would have to play on for almost another 20 years to match the footballing career of Roy Race, who turned out for and then player-managed the famous Melchester Rovers from 1954 to 1993 (with a brief sojourn at Walford Rovers in 1983). Who has been as iconic a representative of British football as Roy of the Rovers over the last half century and more: Best, Gascoigne, Cantona, maybe a couple more? Not bad for a made-up character, now is it?

‘I think Roy’s appeal always lay in his honesty and his flair for the spectacular,’ says Mark Towers, who runs fansite www.royoftherovers.com. ‘He’s even given the English language a new phrase. You still hear commentators referring to something as “real Roy of the Rovers stuff” when a game has been won against the odds. That sums up the excitement of the strip, but also the fact that Roy stood for honesty and integrity.’

Making his debut in the sport and adventure comic Tiger in 1954, Roy was created by the collaborative efforts of writer Frank S Pepper, artist ‘Stewart Colwyn’ (a pen-name of Joe Colquhoun, who went on to co-create the seminal war strip ‘Charley’s War’ for Battle in the 70s) and editor Derek Birnage. Pepper would only write the strip for four issues, before Colquhoun took over, until being replaced in turn by Birnage four-and-a-half years later.

It wasn’t until 1976 that Roy’s adventures were spun out into his own weekly comic, which went monthly just as Roy moved into management in 1993 and eventually folded in 1995. Yet, Roy still had one more comeback left in him, with a short monthly strip in the pages of Match of the Day magazine from 1997 to 2001. In his time he married and had three children with Penny (who died in 1995), won a hatful of domestic and European trophies (despite an England career which lasted 24 years, Roy sadly missed out on international honours), and also variously contended with a shooting incident, the death of half the Melchester first team in a suicide bomb attack, and finally the loss of his famous left foot in a helicopter crash.

Now a new generation of fans are being given the chance to catch up with Roy’s life with reprint books from Titan, including the Roy of the Rovers Archives (to kick off in August), which will tell Roy’s story in chronological order from 1954. ‘Roy’s an exceedingly unusual comic character as he’s the subject of one continuous story,’ says David Leach, editor of the new collections. ‘If kids were to pick up this story from the beginning they’d become hooked. Look at the way Harry Potter moves from one academic year to the next. Roy’s sporting life is the same.’

Although Leach points to the dramatic downturn in the early 90s kids’ comics market as a cause for Roy’s disappearance, it’s ironic that his weekly adventures finished during the ‘92/’93 season, the first year of the English Premier League and the advent of an avaricious era of wags, oligarchs and television money. His return, as well as a nostalgia trip for many, is also a reminder of simpler days when footballers really did seem like heroes.

www.list.co.uk

Nέες εκδόσεις: The Bumper Book of Roy of the Rovers


Splitting your defences with a timely ‘gosh’, ‘heck’ and ‘thunderation’, this collection of Roy Race’s adventures from the years 1958-71 should send a tingle down the spine of anyone who ever picked up the comic. Melchester Rovers’ most famous son played for the red and yellow stripped icons for a mere 39 years until the amputation of his deadly left foot in 1993 and while he is the obvious centrepiece, The Bumper Book shows that there was more to Roy of the Rovers than our mulleted blonde hero – step forward his glamourous wife Penny and trusty team-mate Blackie Gray.


The classic ‘If You Were the Ref’ features some dilemmas for the match officials, ‘Penalty’ has fun facts about spot kicks and we even get the history of Bobby Charlton (a consultant on the strip in the early 60s). Unintentionally hilarious, gloriously nostalgic and occasionally bonkers, this should get you into some Race relations.

www.list.co.uk