Αυτό που όλοι περιμένατε!!!

Η μεγάλη έκπληξη από το blog των Ελλήνων φίλων του Roy of the Rovers! Κατεβάστε εντελώς δωρεάν εδώ όλο το comic strip της ιστορίας του Roy όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό από τον Σεπτέμβριο έως και τον Δεκέμβριο του 1976! Αν το θέλετε θα ακολουθήσουν και οι επόμενες χρονιές! Καλό διάβασμα σε όλους!

Και Ρόι της Ρόβερς και τερματοφύλακας γιατρός!

Ιστορίες από τα ασπρόμαυρα κόμικ που διαβάζαμε παλιά, πολύ παλιά, στο Aγόρι και το Μπλεκ, θύμισε ο ...ηρωικός Ρόι Κάρολ, που οδήγησε τον Ολυμπιακό στην πρόκριση επί της Ρουμπίν Καζάν.

Αυτός έκανε τη διαφορά ανάμεσα στις δυο ομάδες, πρώτα με το πέναλτι που έπιασε ερχόμενος από τον πάγκο μόλις ο Ολυμπιακός έμεινε με 10 παίκτες στη Μόσχα και μετά με τα ...πέντε γκολ που έβγαλε στη ρεβάνς του «Καραϊσκάκη», στο τέλος παίζοντας ακόμα και με ένα πόδι.

Ο Βορειοϊρλανδός, που αποκτήθηκε ως λύση ανάγκης, όχι επειδή προερχόταν από πολυετή καριέρα στη Γιουνάιτεντ, αλλά επειδή έκανε ένα καλό εξάμηνο με τον ...ΟΦΗ (τα μυστήρια του ελληνικού ποδοσφαίρου), ίσως και λόγω «χρωμάτων» και καταγωγής, μου έφερε στο νου τους ηρωισμούς του τερματοφύλακα - γιατρού, Μπεν Λίπερ, που διαβάζαμε στην ...αρχαιότητα στον Μπλεκ (έστω κι αν τώρα χρειάζεται αυτός ...γιατρό), αλλά και το αντίπαλον δέος, τον Ρόι της Ρόβερς, που περιμέναμε με αγωνία κάθε βδομάδα στο Αγόρι. Έστω κι αν ο δεύτερος ήταν επιθετικός. Κι αυτός ξανθός ήταν, βρετανικής καταγωγής, τον έλεγαν Ρόι και ήταν ...καθοριστικός, όπως κι ο Κάρολ στα ματς με τη Ρουμπίν.

Από εκεί και πέρα, ο Ολυμπιακός έπαιξε με τη φωτιά, γι΄ αυτό και εν τέλει έπαιξε με τον Κάρολ. Δεν «καθάρισε» το ματς όταν η ρωσική ομάδα ψαχνόταν μετά το γκολ - καραμπόλα που έφαγε, δεν ήταν προσεκτικός στα μετόπισθεν, δεν βοηθήθηκε άμεσα από τον πάγκο όταν ξεφούσκωσαν τα χαφ του (ειδικά ο Ιμπαγασάκος) κι αν ο Κάρολ δεν ανταποκρινόταν, ένα γκολ μπορεί να δημιουργούσε άγχος, πίεση και να άλλαζε τα δεδομένα. Πάντως, ο Ολυμπιακός συνολικά την άξιζε αυτή την πρόκριση. Δυο φορές την κέρδισε τη Ρουμπίν, δεν μπορεί και τις δύο να στηρίχθηκε μόνο στην τύχη, τον Ρόι της Ρόβερς, τον Μπεν Λίπερ, τον Μπλεκ και το Αγόρι. Εντάξει, βοήθησε κι η τύχη σε κάποιες στιγμές, ωστόσο η συνολική εικόνα των δύο αγώνων έδειχνε πως «την έχει» τη ρωσική ομάδα και πως μάλλον από υπερβολική σιγουριά την άφησε να ελπίζει ως το τέλος.

Περισσότερα από τον Μίλτο τον Νταλικέρη στο Gazzetta.gr

Εγώ πάντως Ντέιβιντ μεγάλωσα με το Ρόι Ρέις…

Ο Ρόι Ρέις υπήρξε για μένα ο μεγαλύτερος Αγγλος ποδοσφαιριστής του καιρού μας κι ας έχω δει μόνο εικονογραφημένα στο Μπλεκ και το Αγόρι του κατορθώματα του. Ο Ρόι δεν ήταν σταρ της τηλεόρασης όπως ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. Δεν έχανε τα πέναλτι στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ όπως ο Τζον Τέρι.

Δεν πήγε ποτέ να παίξει στη Γερμανία όπως ο Κέβιν Κίγκαν. Κυρίως κέρδισε δυο φορές το Παγκόσμιο Κύπελλο, πράγμα που η μετά το 1970 αστέρες της Εθνικής Αγγλίας δεν έχουν ούτε καν φανταστεί. Ο Ρόι ήταν αρχηγός της Μέλτσεστερ Ρόβερς αρχικά και στη συνέχεια προπονητής της. Ηταν παντρεμένος με την Πένι και είχε δυο κόρες κι ένα γιό τον Ρόκι, που κάποια στιγμή έγινε κι αυτός ποδοσφαιριστής χωρίς όμως να έχει την κλάση και τα μαγικά πόδια του μπαμπά του.

Ο Ρόι ήταν επίσης λάτρης της ταχύτητας και επαγγελματίας οδηγός αγώνων. Εμείς οι αληθινά πιστοί του αγοράζαμε και το Τρουένο για να διαβάζουμε τα κατορθώματα του στα ραλί, κατορθώματα που είχαν εκνευρίσει πάρα πολύ και τον προπονητή του Γκόρντον Ντέξτερ αλλά και τον πρόεδρο των Ρόβερς Νταν Φλέτσερ. Όταν μάλιστα ο Ρόι, παρά την πίεση της Πένι, έγραψε στα παλιά του τα παπούτσια τις υποδείξεις αυτών των δυο και έτρεξε κανονικά στο ραλί της Σκοτίας, ο πρόεδρος κι ο προπονητής τον έβγαλαν στο σφυρί και τον πούλησαν στη μισητή Κρόφορντ Σίτι. Χρειάστηκε μια αληθινή εξέγερση των οπαδών για να γυρίσει μετά από ένα μόλις μήνα στους αγαπημένους του Ρόβερς!   

Μεγάλωσα με το Ρόι κι εξαιτίας του αγάπησα το ποδόσφαιρο. Στη δεκαετία του 80 βλέπαμε στην τηλεόραση ελάχιστη μπάλα σε σύγκριση με τα τωρινά. Από το ελληνικό πρωτάθλημα είχαν αρχίσει να χάνονται μεγάλες ομάδες και μεγάλοι πρωταγωνιστές. Δεν υπήρχε πια ο ΠΑΟΚ κι ο Γιώργος Κούδας έμοιαζε πολύ μόνος.

Δεν υπήρχε ο Μίμης Δομάζος η αποχώρηση του οποίου από την ενεργό δράση σήμαινε το τέλος μιας εποχής. Είχε φύγει από τον Ολυμπιακό ο Γιώργος Δεληκάρης και με το αντίο του τελείωσε κι ο θεαματικός Ολυμπιακός του Νίκου Γουλανδρή.

Η ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου ήταν κι αυτή ανάμνηση: μετά τη φυγή του Ντούσαν Μπάγεβιτς μόνο ο Θωμάς Μαύρος είχε απομείνει να τη θυμίζει. Οι νέοι σταρ του πρωτόλειου επαγγελματικού μας πρωταθλήματος ήταν κυνικοί γκολτζήδες σαν το Νίκο Αναστόπουλο, νταήδες σαν τον Τάσο Μητρόπουλου, παιδιά έστω με χαρίσματα σαν τον Δημήτρη Σαραβάκο. Καθώς το ποδόσφαιρο άλλαζε μόνο ο Βασίλης Χατζηπαναγής επέμενε να μας θυμίζει ότι ένα ματς μπορεί και να εξελιχτεί σε one man show.

Το 1980 πήγα στο Καυτατζόγλειο να τον δω. Ηταν Αυγουστος, ο Ηρακλής έπαιζε ένα φιλικό με τον ΠΑΟΚ, ο Ιωσηφίδης το είχε πάρει πολύ στα σοβαρά και ο Βάσια μετά τις δυο τρεις πρώτες αναίτιες κλωτσιές δεν ξανακούμπησε τη μπάλα! Γύρισα σπίτι και διάβασα τέσσερις ιστορίες σερί του Ρόι στο «Αγόρι»: ναι, ο Ρόι ήταν ο μόνος μου ποδοσφαιρικός ήρωας που δεν θα με πρόδιδε ποτέ…

Δίπλα του είναι αλήθεια πως είχε χτιστεί μια καταπληκτική ομάδα. Ο Τσάρλι Κάρτερ, με μαλλί ξανθό και ίσιο, ήταν ένας εκπληκτικός τερματοφύλακας. Ο Λόφτι Πικ, σκληρός και λίγο χοντρούλης, ο βράχος της άμυνας. Ο Ζόραν Φιλίποβιτς, που είχε αποκτηθεί από τον Ερυθρό Αστέρα αρχικά ήταν εχθρός του Ρόι γιατί ένοιωθε σταρ, μετά όμως εξελίχτηκε σε ιδανικό παρτενέρ.

Ο Τζίμι Νας έτρεχε πάντα στα δεξιά περιμένοντας τη μαγική πάσα. Ο Γκρεγκ Φόστερ εκτός από ένα καταπληκτικό αριστερό πόδι ήταν και καλός φίλος: από αυτόν ο Ρόι γνώρισε την Πένι και την παντρεύτηκε σε ηλικία 22 χρόνων. Και φυσικά υπήρχε και ο μπαμπάς του Ρόι κι ο αδερφός του, έτοιμοι πάντοτε να του δώσουν συμβουλές και να τον ακούσουν. Ειδικά ο μπαμπάς του στο κεφάλαιο «τα παιδικά χρόνια του Ρόι» ήταν πραγματικά ο άνθρωπος πίσω από το μύθο.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι κανείς δε μπορεί να δώσει τέτοια φάλτσα στη μπάλα. Διαπίστωσα ότι το ποδόσφαιρο είναι πολύ λιγότερο θεαματικό από αυτό που περίμενα. Κυρίως ότι χάρη στο Ρόι τα είχα δει όλα. Οι μεγάλες φάσεις που είδα ήταν απλά επανάληψη κάποιων προηγούμενων. Ο Μαραντόνα ντρίπλαρε κάποτε όλη την Εθνική Αγγλίας, αλλά κι ο Ρόι έχει βάλει τρεις τουλάχιστον φορές αυτό το γκολ στην Κρόφορντ Σίτι.

Ο βαν Μπάστεν νίκησε τον Ντασάεφ σουτάροντας σχεδόν από τη γραμμή του άουτ: ο Ρόι έχει βάλει το ίδιο γκολ και έτσι αλλά και με ψαλίδι! Ο Ρόναλντ Κούμαν χτυπούσε τα πιο δυνατά φάουλ του κόσμου, αλλά ο Ρόι ήταν σαφώς περισσότερο εύστοχος. Ο Μπέκαμ παντρεύτηκε την Βιτόρια, αλλά τα αισθηματικά του Ρόι ήταν πιο περίπλοκα: χώρισε την Πένι (!) και όταν τα ξαναβρήκαν αυτή πέθανε στο δυστύχημα που είχε ως οδηγός ελικόπτερου! Τότε ήταν που έκοψε και το ποδόσφαιρο από πίκρα κι έφυγε από την Αγγλία για να γίνει προπονητής στη Μόντσα. Είπατε τίποτα;

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ θα μπορούσε να γίνει ο μεγαλύτερος Αγγλος ποδοσφαιριστής μετά το Ρόι Ρέις. Αλλά η ίδια η ιστορία απέδειξε ότι αγαπούσε τα χρήματα πιο πολύ από το ποδόσφαιρο. Στα 26 του κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του, στα 27 του έγινε από πρωταγωνιστής της Μαν Γιουν κομπάρσος στη Μαδρίτη. Στην εθνική Αγγλίας τον θυμόμαστε για τις άδικες και δραματικές αποβολές του, η δε επιλογή του να πάει να παίξει μπάλα στις ΗΠΑ μοιάζει πέρα από τη λογική! Ο επαγγελματίας μπορεί να κάνει πολλά για τα χρήματα, δεν πρέπει να τα κάνει όλα για τα χρήματα…

Τι σώζει τον Μπέκαμ; ότι έχει αλλάξει τόσα πολλά κουρέματα και τόσα πολλά look ώστε στο τέλος δύσκολα θα τον θυμάσαι. Τον θυμάμαι με μοϊκάνικο κούρεμα στο μουντιάλ της Απω Ανατολής, με ανταύγειες στο πέρασμά του από τη Ρεάλ Μαδρίτης, με ξυρισμένο κεφάλι στο Μιλάνο πέρσι τέτοιο καιρό. Τον είδα πριν λίγες μέρες σε ένα ματς του αμερικανικού πρωταθλήματος με μακρύ μαλλί και γένια. Οι Κινέζοι λένε ότι μόνο αν θες να κρυφτείς από τον εαυτό σου αλλάζεις τόσο πολύ την εμφάνισή σου. Ο Μπεκ είναι ο πρώτος που αληθινά το κατάφε...

Αντώνης Καρπετόπουλος


http://www.sport.gr/Article/Blogs/%CE%A1%CF%89%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B5-%CE%A3%CF%85%CF%87%CE%BD%CE%AC/%CE%95%CE%B3%CF%8E-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CF%89%CF%82-%CE%9D%CF%84%CE%AD%CE%B9%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%A1%CF%8C%CE%B9-%CE%A1%CE%AD%CE%B9%CF%82%E2%80%A6-/87-120708.html

"Kατεβάστε" όλο το Roy of the Rovers Annual 1981

Άλλη μια έκπληξη σας έχω σήμερα. Μπορείτε να "κατεβάσετε" όλο το Roy of the Rovers Annual 1981 εδώ. Καλή διασκέδαση!

(Aνοίγει με το πρόγραμμα CDisplay ή με το WinRar)

The Match of the Day Years - July 1998

Click on the images to maximize.

Από τον Roy Race στον Roy Carroll

"Μια ποδοσφαιρική ιστορία, με ήρωες και παραμύθια λες και αναβίωνε κάποιο επεισόδιο του θρυλικού Ρόι Ρέις της Μέλτσεστερ Ρόβερς, που διαβάζαμε μικροί (όσοι είναι άνω των 40 ξέρουν) πρώτα στο "Γκολ" και μετά στο "Αγόρι".

Άλλωστε και ο μεγάλος ήρωας του μεσημεριού στο Λουζνίσκι ένας Ρόι ήταν. Όχι ο ξανθομάλλης σέντερ φορ των Ρόβερς, που έβαζε γκολ από τη σέντρα, αλλά ο Ρόι Κάρολ που έκανε πραγματικότητα τη μεγάλη ονείρωξη κάθε ...τερματοφύλακα!"

Διαβάστε όλο το εξαιρετικό άρθρο του Γιάννη Φιλέρη εδώ

R.I.P. Mike White

Mike White's Roy of the Rovers

O Mike White, σκιτσογράφος του Roy of the Rovers από το 1986 έως το 1992 δεν ζει πια. Διαβάστε δύο πληρέστατα αφιερώματα στα Ελληνικά εδώ και στα Αγγλικά εδώ

Happy Holidays!

Merry Christmas and a happy new year to all Roy of the Rovers fans around the world! Καλές Γιορτές σε όλους!

Roy of the Rovers... at the Manchester derby!

To mark the biggest match of the season, Sportsmail brings back legendary football comic book hero Roy of the Rovers.

Old Trafford, Sunday, October 23. The 161st Manchester Derby. Champions United v super-rich City. The top two teams in the country. It's the hottest ticket in football and United fan Neil Mason has managed to get his hands on a pair! It means Neil can take his seven-year-old son Ben - a new City follower - to his first ever Barcalys Premier League match...

CLICK HERE TO VIEW AN ENLARGED VERSION OF ROY OF THE ROVERS' LATEST ADVENTURE IN THE MANCHESTER DERBY

The Match of the Day Years - June 1998